Πρόσφατα είδα ένα υπέροχο, αλλά συνάμα εφιαλτικό όνειρο. Ήμουν, λέει, ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας. Επώνυμη από την κορυφή ως τα νύχια. Trendy τεράστια γυαλιά ηλίου με το λογότυπο της μάρκας στο πλάι να καλύπτει τα εντέχνως μακιγιαρισμένα μάτια μου. Φορούσα ένα εντυπωσιακό κοκτέιλ φόρεμα, το οποίο εκτός του ότι αναδείκνυε τη σιλουέτα μου, είχε τη χρυσοποίκιλτη μάρκα του στο πλάι. Οι γόβες όλα τα λεφτά, μόνο που έπρεπε να σηκώνω τεχνιέντως τη σόλα για να αποκαλυφθεί η επωνυμία τους. Μπορείς να φανταστείς βέβαια και την τσάντα. Έκλεβε την πάρασταση, μεγάλη και εντυπωσιακή, λουσμένη με το λογότυπο γνωστού οίκου μόδας.
Το κακό ήταν ότι δεν καθόμουν σ’ένα λουσάτο καναπέ, αλλά οκλαδόν σε πεζοδρόμιο της παραλίας. Είχα τη θε’ι’κή μου τσάντα ανοιχτή μπροστά στα πόδια μου και μέσα υπήρχαν μερικά πενταρολεπτά! Το δεξί μου χέρι ήταν προτεταμένο σε στάση επαιτίας, καθώς πίσω από τη μάσκα των γυαλιών μου ατένιζα το άπειρο. Φρίκη! Οι μισοί με κοιτούσαν κορο’ι’δευτικά και οι άλλοι μισοί τραυμάτιζαν την τσάντα μου με τα κέρματά τους.
Πανικοβλήθηκα! Ο ψυχολόγος μου προσπάθησε πολύ για να μου εξηγήσει ότι δεν πρέπει ν’ανησυχώ, γιατί πρόκειται απλώς για κλασική περίπτωση ενός Zara Girl που θέλει να γίνει ένα Fena Girl…
Απριλίου 4, 2007 σε 6:10 πμ |
Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didn’t you?
People’d call, say, “Beware doll, you’re bound to fall”
You thought they were all kiddin’ you…
Μάλλον κάπου πήρε το αυτί σου το συγκεκριμένο τραγούδι (Like a rolling stone) εκείνη τη μέρα και το μετέφερε στο υποσυνείδητο.
..Καλωσόρισες στη μπλογκόσφαιρα. επιτέλους
Απριλίου 4, 2007 σε 8:41 μμ |
Μάλλον έχω αρκετά (καλώς ή/και κακώς) οπτικοακουστικά ερεθίσματα σ’αυτή την πόλη που μεταφέρονται στο συνειδητό και στο υποσυνείδητό μου…