Στης Αντιγόνης

Κάθε λέξη περικλείει μέσα της νοήματα που φέρουν συγκεκριμένες αντιλήψεις, συνήθειες, πολιτισμό. Έτσι, εκείνο το βράδυ έμαθα τη λέξη: πετροκάρδησα. Η μάθηση αυτή, βέβαια, δεν ήταν μέρος μιας ακαδημα’ι’κής συζήτησης.

“Καθήστε, η Αντιγόνη είναι μέσα και τηγανίζει το κρέας”. -”Μωρέ, μην τη βάζεις σε κόπο τη γυναίκα. Άσε να πάμε σε καμιά ταβέρνα”. -”Δεν ακούω τίποτα. Κανένας κόπος, σε λίγο θα είναι όλα έτοιμα”. Κανένας μας δεν είδε ακόμη την Αντιγόνη. Είναι η αφανής ηρωίδα, η καλή νεράιδα που σε λίγο θα μεταμορφώσει την κολοκύθα σε μια όμορφη άμαξα, το καταψυγμένο κρέας σε νόστιμο κρασομεζέ. Ο άντρας στρώνει το τραπέζι, δίνει το σύνθημα ν’αρχίσει η ιεροτελεστία.

Γιατί περί ιεροτελεστίας πρόκειται όταν με τόση ευλάβεια θα προσκυνήσουμε σε λίγο μοναδικά πιάτα που αργότερα η θύμησή τους και μόνο κάνει τα μηνίγγια σου να πονάνε, όπως έλεγε και ο άλλος μέγας Κρητικός Καζαντζάκης. Πιάτα που το περιεχόμενό τους έχουν εκτός από την υπογραφή της μαγείρισσας και αυτή του παραγωγού, τον οποίο έχεις την τιμή να κάθεται δίπλα σου και να σου λέει ιστορίες για τα προβλήματα των αγροτών στην Κρήτη, για το γεγονός ότι οι περισσότεροι θα καλλιεργούν πλέον μόνο για οικογενειακή παραγωγή κάνοντάς σε να νιώθεις ακόμη πιο τυχερός που συγκαταλέγεσαι ανάμεσα στους λίγους και εκλεκτούς που τα γεύονται. Ιστορίες για τη δήθεν συνθήκη ειρήνης στην Κρήτη για την κατάργηση της οπλοφορίας, η οποία υποστηρίζεται έμμεσα ή άμεσα από αυτούς που την υπογράφουν, αποδεικνύοντας γι’ακόμη μία φορά ότι αυτό το νησί έχει τους δικούς του άγραφους νόμους διατηρώντας πάντα τη διάθεση ανεξαρτητοποίησης……

Επιτέλους έφτασε η στιγμή οι προβολείς να πέσουν πάνω στην καλή νεράιδα. Βγαίνει από το βασίλειό της, την κουζίνα, και κάθεται διακριτικά δίπλα στον άντρα της. “Τα συγχαρητήριά μου στην μαγείρισσα!” -”Δεν έκανα τίποτα σπουδαίο”, η φωνή της ίσα που ακούγεται, σαν συνεσταλμένο κοριτσάκι. Μάλλον δε χρειάζεται να πει τίποτα περισσότερο. Τα έργα της αποδεικνύουν την αξία της. Μέσα σ’αυτά και τα 2 παιδιά της. Τρώνε δίπλα μας το δικό τους μενού και εμάς με τα ανήσυχα μάτια τους.

“Θα κεράσεις; Όποιος δεν κερνάει, λένε, στο ξένο σπίτι, δεν κερνάει ούτε στο δικό του”. Γι’άλλη μια φορά το πλαστικό μπουκάλι νερού έκανε γύρα στα ποτήρια μας αφήνοντας το κόκκινο κρασί να κεραστεί γεναιόδωρα. Ποια γυάλινα μπουκάλια με εντυπωσιακές ετικέτες αναγράφοντας την ιδανική θερμοκρασία σερβιρίσματος και ειδικούς φελλούς! Το ταπεινό πλαστικό μπουκάλι που πριν από λίγο είχε ντόπιο νερό, τώρα αφήνει να ζημωθεί για λίγα λεπτά μέσα του ο ίδιος οίνος που θα’θελα να φαντάζομαι πως έκανε το Ζορμπά κάποτε να “γράφει” κάποια σημαντικά κεφάλαια του “βίου και πολιτείας του”.  

Κάπου στο βάθος ακούγεται ένας γκιώνης.

“Μετά την κούραση όλης της μέρας, αυτό το γεύμα μας αποζημίωσε. Πετροκάρδησα! Καλά το είπα Στρατή;”

“Πολύ καλά το είπες…” 

I’m addicted to you…

James live!

Όχι αυτή τη φορά δεν πάτησα το play για να ακούσω για πολλοστή φορά το live album τους. Τους είχα μπροστά μου!

Δεν είχα τη δυνατότητα να πατήσω το replay για να ξανακούσω ένα κομμάτι, έπρεπε να περικλείσω την ηδονή της στιγμής σε όλες τις διαστάσεις της για να εντυπωθεί μέσα μου: ο ήχος, η εικόνα, η γη που παλλόταν κάτω από τα πόδια μου.

“Με ποιο τραγούδι λές ν’αρχίσει;” “Με το Sometimes”, “-Mε το Say something”, “-Mε το Tomorrow”. Τελικά ο Τim-πιο σέξυ από ποτέ- ξεκίνησε με το Say something. Ο μπροστινός μου άρχισε να τον σιγοντάρει ελληνιστί: “Πες κάτι, πες κάτι..”. Τον προσπερνάω. Κανένας και τίποτα δε θ’αφήσω να μου χαλάσει το όνειρο.

“This is not a reunion, it’s a rebirth”, ήταν η απαραίτητη δήλωση για το προμόσιον της νέας τους δισκογραφικής δουλειάς. Εδώ μας πιάσανε αδιάβαστους. Οι σφιγμοί βρήκαν τους κανονικούς τους ρυθμούς και κάποιοι από μας πιτεύω προσπαθήσαμε να γίνουμε πιο εγκεφαλικοί για να κατανοήσουμε το καινούριο. Άμα είσαι ερωτευμένος όμως, όλα καλά σου φαίνονται..

Ο Tim Booth απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι δε χρειάζεται να είσαι ωραίος για να είσαι ακαταμάχητα ερωτεύσιμος. Εκστασιασμένος, ανάμεσα σε κουπλέ και ρεφρέν, άφηνε το κορμί του να το παρασύρουν οι νότες. Λες και το ντο πατούσε τη λεκάνη του, το μι τον δεξί του ώμο, το σι τον αριστερό και όλος μαζί άλλαζε οκτάβες.

“Ρε, συ, ο Μήτσος δεν είναι αυτός!”, λέει κάποιος από δίπλα. Ο Έλληνας τρομπετίστας που γνώρισαν οι James το προηγούμενο βράδυ σ’ενα μπαρ, τους συνόδευε σε κάποιο από τα καινούρια τους τραγούδια. Σε λίγο άρχισε ένα τρελό πανηγύρι με 10 άτομα που ανέβηκαν στη σκηνή από το πλήθος δίνοντας ο καθένας το δικό του show. Η ζήλεια είναι μία επιεικής λέξη για να χαρακτηρίσει αυτό που ένιωσα. (Ε, ρε γαμώτο, εσύ ξανθιά, τι όνειρο να έβλεπες χθες

“Greece knows how to rock!” διαπίστωσε κάποιος από το συγκρότημα. Κι έτσι ξαναβγήκαν στη σκηνή για να τους απολαύσουμε για 3 ακόμη τραγούδια. Εξαιρετικό φινάλε με το She’s a star σε στυλ μπαλάντας. Έτσι, για να μας ηρεμήσουν λίγο που δεν θα έπαιζαν τελικά το Seniorita. Τέλος ονείρου και εξακολουθώ να είμαι addicted to you…

P/s. Φυσικά προηγήθηκαν και η φωνάρα-κορμάρα- …άρα Tori Amos και οι αισθησιακοί Air

Μήνας ποιητικός

Ζέστη, φωτιές, νέφος, διακοπές ρεύματος και νερού, επαγγελματική ανασφάλεια, εκλογές, περιβαλλοντικές ανησυχίες…καλοκαίρι! Ωπ, μου επιτρέπετε να σταθώ στο τελευταίο. Δε θέλω να το (ξε)χάσω, θέλω να το ζήσω! Πέστε με φυγόπονη, τεμπέλα, εγωίστρια, I can live with that. Eγώ επιλέγω να δημιουργήσω το καλοκαίρι που μου αξίζει, όσο μπορώ. Το καλοκαίρι των ποιητών. Θέλω να κάνω κάθε στίχο τους πραγματικότητα. Στη χειρότερη περίπτωση, μία τρελή φαντασίωση. Δε θέλω να με αφορά τίποτε άλλο παρά το τρίπτυχο πνεύμα-ψυχή-σώμα.. Είναι ένα δώρο της ζωής που μου δόθηκε και οφείλω να το τιμήσω. Εύχομαι να είχα το σθένος και τη διάθεση να έκανα το ίδιο όλες τις εποχές. Γιατί η ζωή είναι (τόσο) μικρή για να είναι (τόσο) θλιβερή!

“…να μη μετράς, να μη λογαριάζεις, να ψηλώνεις όπως το δέντρο που δεν βιάζει το χυμό του, που αδείλιαστο αψηφάει τις μπόρες, χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έρχεται. Έρχεται, όμως, μονάχα για κείνους που ξέρουν να προσμένουν, ξέγνοιαστοι και γαλήνιοι, σαν να’χανε μπροστά τους την αιωνιότητα”. Rainer Maria Rilke (το μότο στη ζωή μου)

“|ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΣΥΚΙΑ ΣΤΗ ΣΥΡΟ Ή ΣΤΗ ΣΙΚΙΝΟ

 Επιλέγετε μία θέση πλάι σ’ένα χαλασμένο μαντρότοιχο που το άνοιγμά του μπάζει αεράκι γιομάτο μνήμες του ‘21 και ψεκάδες θαλάσσης. Η παρουσία στη γειτονιά μιας αίγας θα ήταν ευκταία. Μερικές νύχτες τ’αφήνετε κάτω από τρία τέταρτα σελήνης και τριζόνια μυριάδες. Με τα πρώτα του όρθρου και λίγη αδημονία πριν το δάγκωμα δοκιμάζετε αν διαστέλλονται τα ρουθούνια σας και αφήνετε να διαρρεύσει κάτι μενεξεδί με υγρόν ώχρας εωσότου νιώσετε το γάλα της νέας ημέρας. Τότε απλώνετε το χέρι σας.”

“Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ’ένα στεντόρειο μεσημέρι, γεμάτο από τζιτζίκια που μαίνονται. Ιούλιος. Α, να’ρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις πίνεις δροσερό νερό, καφέδες και τσιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα.”

“Κάθε τόσο μου ξανάρχεται μία σύνθεση από γης ηλιοκαμένη για δύο μπλε κολπίσκων κι ένα του μάκρους ώχρας ακρωτήριο.”

“Καθ’οδόν βρίσκεις τον Οδυσσέα σου, και πάλι ζήτημα είναι. Θέλει να κοιμάσαι μ’ανοιχτά πανιά και μ’ανεβασμένη την άγκυρά σου.” Ο. Ελύτης (τι άλλο

Δυτικός Άνεμος

Ταξίδευα σ’ένα μέρος όπου ο ήλιος φαινόταν να μην ήθελε να δύσει ποτέ..και μάλιστα κατά τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Το ρολόι έδειχνε 23.00 ώρα Ελλάδος και ο ορίζοντας είχε ακόμη ήλιο. Το μεγαλύτερο ηλιοβασίλεμα της ζωής μου!

Κατά τη διάρκεια της πτήσης σκεφτόμουν πάνω από πόσες χώρες διερχόταν το αεροπλάνο. Βουνά, πεδιάδες, ποτάμια και κάπου εκεί ανάμεσα αυτά που οι άνθρωποι ονομάζουν ‘σύνορα’. Φανταζόμουν πως εκεί κάτω οι τηλεοράσεις θα μεταδίδουν τα δικά τους τοπικά νέα, με το δικός τους τρόπο, τα δικά τους τοπικά τηλεοπτικά αστέρια που ίσως να την ‘ψώνισαν’ και αυτοί, χωρίς να μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι λίγο πιο πέρα δεν τους ξέρει κανείς.

Το άλλο πρωί το τοπικό νέο που κυριαρχούσε στην πολυπολιτισμική πόλη που ξύπνησα, ακούστηκε παράξενο και ίσως παράλογο στην πεπερασμένη Σαλονικιώτικη αντίληψή μου. Μια Χριστιανή 16χρονη μαθήτρια θα δικαζόταν επειδή φορούσε στο σχολείο ένα δαχτυλίδι το οποίο συμβόλιζε τον όρκο αγνότητας που είχε θέσει στον εαυτό της μέχρι να παντρευτεί! Παράλογο;  Ο νόμος στην Αγγλία απαγορεύει οι μαθητές να φοράνε θρησκευτικά σύμβολα και η μόνη εξαίρεση που έχουν κάνει και η οποία έχει πολλούς πολέμιους, είναι η μουσουλμανική μαντήλα. Έτσι, οι πρωινές εκπομπές- όπως λέμε Αυτιάς, Παπαδάκης, Καμπουράκης, καμία σχέση μ’αυτούς τους Καραγκιόζηδες κυριολεκτικά- ασχολούνταν με αυτό το θέμα με πολύ πολιτισμένες και νηφάλιες συζητήσεις. Ούτε λόγος βέβαια για τηλεοπτικά παράθυρα. Σε μία από τις εκπομπές η κοπέλα με τον πατέρα της ήταν καλεσμένοι στο στούντιο. Η άποψή της ήταν ότι το δαχτυλίδι συμβολίζει κάτι σημαντικό γι’αυτή και θέλει το δείχνει. Αυτό όμως είναι αντίθετο προς τη νομοθεσία τους, την οποία δεν ξέρω κατά πόσο εμείς που δεν έχουμε την εμπειρία μιας τόσο πολυπολιτισμικής κοινωνίας μπορούμε να κατανοήσουμε και να κρίνουμε. Από την άλλη αυτό που μου φάνηκε σχεδόν γελοίο επειδή το βλέπω απ’έξω, είναι το επιχείρημα ότι ο εν λόγω συμβολισμός είναι μια αμερικανόφερτη συνήθεια και όχι θρησκευτικό σύμβολο, άρα και στις 2 περιπτώσεις καταδικάζουν την κοπέλα. Πέρα από την όλη επιχειρηματολογία πάντως, η όλη αντιμετώπιση του θέματος μ’έκανε να σκεφτώ ότι το αγγλικό  δημοσιογραφικό στυλ μου αρέσει περισσότερο. Οι παρουσιαστές/στριες από την άλλη για τα ελληνικά δεδομένα είναι πέρα για πέρα αντιτηλεοπτικοί: Οι κύριοι με κοστούμι-γραβάτα, ασπρομάλληδες, γερασμένοι/ οι κυρίες σαν τη στρουμπουλή γειτόνισσα με κάθε άλλο παρά σέξυ ντύσιμο και χωρίς χαζοχαχανητά..

Το άλλο βέβαια σημαντικό θέμα ήταν ότι ο νέος είναι ωραίος, μα ο παλιός είναι αλλιώς. Ο λόγος για τον Μπράουν και τον Μπλερ αντίστοιχα. Και για την κυρία που σέρβιρε τον τελευταίο τσάι καθημερινά. Πρόκειται για τα γνωστά ρεποστάζ που ποντάρουν στη συναισθηματική φόρτιση του τηλεθεατή. Η εν λόγω κυρία είναι φυσικά μαύρη έτσι ώστε να φαίνεται ότι και οι μαύροι μπορούν να χαίρονται τέτοια τιμή ή ότι η θέση υπηρέτριας ταιριάζει σε μία μαύρη. Η κάμερα κάνει ζουμ στο συγκινημένο της πρόσωπο λέγοντας ότι είναι τιμή για κάποιον να σερβίρει ένα τέτοιο συνετό άνθρωπο(ναι, για τον Μπλερ μιλάει).

Η φωτογραφία που κρατάω από το σύγχρονο Λονδίνο είναι η εξής: Απέναντί μου στο μετρό κάθεται ένας κύριος με κοστούμι/γραβάτα, ένα χαρτοφύλακα στα πόδια του και διαβάζει εφημερίδα. Στη θέση δίπλα του κάθεται ένας άλλος λευκός κύριος με τζιν και ένα τριμμένο μπλουζάκι. Τα ρούχα του αλλά και το πρόσωπό του είναι σκονισμένα και ασπρισμένα λες και βγήκε από ορυχείο. Στα πόδια του έχει μία νάυλον σακούλα και διαβάζει κι αυτός εφημερίδα. Οι δύο κύριοι τόσο μα τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, μοιάζουν σαν να είναι ο ένας η συμμετρία του άλλου. Σαν να είναι το αρνητικό slide της φωτογραφίας. Τόσο όμοιοι και τόσο αντίθετοι κάθονται τόσο κοντά, στο ίδιο μεταφορικό μέσο που μόνο εκεί θα μπορούσαν να ξανασυναντηθούν αφού χαθούν σε λίγο μέσα στο λαβύρινθο του μετρό και της πόλης..