Ζήτω που καήκαμε!

Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να αποκρυσταλλώσω στο κεφάλι μου τις σκέψεις με τα τόσα ερεθίσματα- ομοιόμορφα κατά το μεγαλύτερο μέρος τους. Θα μπορούσα να πω: “να μη βλέπω μόνο το δέντρο και χάσω το δάσος”, αλλά κατά τραγική ειρωνεία, δάσος δεν υπάρχει. Με το παρακάτω κείμενο ξέρω ότι υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθώ, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αφού γίνει αφορμή για συζήτηση και εξέλιξη.

Με απογοήτευση βλέπω λοιπόν μία επικίνδυνη ομοιομορφία-συνθηματολογία-επιχειρηματολογία, η οποία έχει τη μορφή του αγαπημένου για τη φυλή μας σπορ, δηλαδή να κρίνουμε και να επικρίνουμε. Κάτι που τις περισσότερες φορές γίνεται είτε επιπόλαια, είτε βεβιασμένα, είτε φιλάρεσκα και εγωκεντρικά. Μα αφού βλέπουμε ότι δεν μας πάει μπροστά αυτό το σπορ, γιατί δεν το αλλάζουμε; Πρωταθλητές απέναντι σε ποιούς έχουμε γίνει; Έχουμε δημιουργήσει μία αρένα κι εκεί μέσα αλληλοτρωγόμαστε. Τι πιο εύκολο να κρίνεις και να επικρίνεις από το γραφείο σου, είτε είσαι μπροστά σε μία τηλεοπτική κάμερα ή παράθυρο, είτε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σου; ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ δηλαδή, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κάτι ανάλογο δεν κάνουν και οι παππούδες στα καφενεία πολιτικολογώντας με τα λίγα που ξέρουν, αλλά είναι ικανοί να τσακωθούν ή να επηρεάσουν άλλους;  ”Εγώ αν ήμουν πρωθυπουργός…” ή “και τι καλό είδαμε από τον δικό σας;” Συμπέρασμα: κανένα.

Το ίδιο συμπέρασμα, βγάζω αυτές τις μέρες συχνάζοντας στα τηλεκαφενεία- θα τολμήσω να πω και στα ιστοκαφενεία, όπου οι θαμώνες δεν είναι σίγουρα παππούδες με ΥΕ. Και αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο αφού το εύρος επηροής αντιλήψεων και αισθητικής ξεπερνά αυτό του μικρού χωριού.  Αυτό που βλέπω είναι μία έλλειψη ψυχραιμίας  και υπεργενικεύσης, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις για λύσεις- εκτός αυτής για αλλαγή κυβέρνησης. Υπήρξαν βέβαια οι “μαύρες” συγκεντρώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αν και η πρώτη επισκιάστηκε από τα επεισόδια(τι πρωτότυπο!) και η δεύτερη είχε μικρή συμμετοχή.

Ως έλλειψη ψυχραιμίας και κριτική του κώλου θεωρώ να τα βάζουμε πάντα με τον κρατικό μηχανισμό. Και επειδή σ’αυτό το σημείο σίγουρα θα παρεξηγηθώ, αυτό που θέλω να πω είναι ότι κανένα κόμμα δε θα ήταν ικανό ή δε θα είναι ποτέ ικάνο να αντιμετωπίσει τόσο δύσκολες καταστάσεις, αν δεν πάψουμε να τα περιμένουμε όλα από τον κρατικό μηχανισμό. Είναι άλλωστε κάτι που δεν το κάνουν σε άλλα οργανωμένα κράτη. Για παράδειγμα, δεν τα περιμένουν όλα από την πυροσβεστική, αλλά πέρνουν και οι ίδιοι τα μέτρα τους κόβοντας τα δέντρα τριγύρω από τα σπίτια τους. Ακούγεται ίσως σκληρό αυτό τέτοιες στιγμές, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ειδικά αν θέλουμε να αλλάξουμε στο μέλλον. Και φυσικά, σε άλλα οργανωμένα κράτη δεν τα περιμένουν όλα από τον κρατικό μηχανισμό, γιατί υπάρχουν περισσότεροι εθελοντές (ξέρεις, αυτό που προσφέρεις και δεν πληρώνεσαι). Έτσι, ενώ ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ κάνουμε κριτική του κώλου, θα έπρεπε ο πισινός μας να ιδρώνει όχι στην κάψα του γραφείου, αλλά των περιοχών που έχουν ανάγκη. Άκουσα τον αποστολέα του mail στο προηγούμενο post, να μιλάει για κάτι ανθρώπους που αρέσκονται περισσότερο στο να δίνουν, παρά να παίρνουν- ή να ασκούν κριτική. Αντ’αυτού, καθόμαστε και καταναλώνουμε “τόνους μελάνης” περί ασύμμετρης απειλής, λες και αυτό είναι το πρόβλημα ή η λύση του ανθρώπου που δεν έχει συνειδητοποίησει ακόμη ότι έχασε το σπίτι του, πόσο μάλλον αυτό τον όρο.

Έλλειψη ψυχραιμίας και κριτική του κώλου θεωρώ όταν γινόμαστε ειδήμονες για τη “συμπεριφορά” της φωτιάς. Ξέρεις ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ πόσο γρήγορα και εύκολα εξαπλώνεται η φωτιά, κάτω από ποιες καιρικές συνθήκες, ποια υλικά συναντά και ποιές οι γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της περιοχής; Γιατί δε σβήνει η φωτιά, άραγε; Πες μας, εσύ έξυπνε τη λύση! Γιατί δεν πετάνε τα αεροσκάφη; Ένας πυροσβέστης έδωσε την απλή απάντηση, την οποία βέβαια ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΞΥΠΝΑΚΙΔΕΣ αρνούμαστε να σκεφτούμε και φυσικά να δεχτούμε: η θάλασσα είχε κύμα και δεν μπορούσαν να γεμίσουν με νερό! Όσο και αν δεν μας βολεύει, αυτή είναι η απάντηση στον παρατεταμένο παροξυσμό κριτικής μας.  

Οπότε, αν ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ήμασταν πιο αλληλέγγυοι, πιο ψύχραιμοι και ώριμοι, πιο θετικοί και λιγότερο επικριτικοί, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από δυσάρεστα γεγονότα,  μήπως- λέω μήπως- είχαμε λιγότερους ή καθόλου νεκρούς, λιγότερες φωτιές, λιγότερες απώλειες κάθε είδους; Μήπως αυτή η “ασύμμετρη απειλή” από μυστήριες δυνάμεις, γίνει η αφορμή ή έστω η “σπίθα” για να αλλάξουμε συνειδητότητα;

Χωρίς λόγια

Ο αποστολέας του email είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης, και
το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους
του!

21/8/2007

“Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα.”

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν

Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου…

Λίγη στάχτη στα μαλλιά…
δολοφόνοι… 
  

Ψηλά τακούνια

“Τα ψηλά τακούνια είναι το φετίχ κάθε γυναίκας. Στην οδήγηση τα αποχωρίζεσαι;”

Είναι μία από τις ερωτήσεις ενός τεστ που απευθύνεται σε γυναίκες, σαν αυτά που συναντούν σε λάιφστάιλ περιοδικά, οπότε σου λέει ξέρουν από τέτοια. Όπως συνηθίζεται λοιπόν σ’αυτά τα τεστ δίνονται 3 πιθανές απαντήσεις, από τις οποίες προκύπτουν σχετικά συμπεράσματα, ανάλογα με το τι έχεις επιλέξει. Στην παραπάνω ερώτηση μία από τις πιθανές απαντήσεις είναι: “Γυναίκα χωρίς τακούνια ίσον αυτοκίνητο δίχως ρόδες(..κατα το κομπολόι δίχως χάντρες). Εγώ τα δωδεκάποντα τα βγάζω μόνο στον ύπνο”.

Και ερωτώ, πού θα μπορούσαμε να δούμε το εν λόγω τεστ; α) στο Madame Figaro; β) σε διαφήμιση ψηλοτάκουνων; γ) σε ενημερωτικό φυλλάδιο για την ασφαλή οδήγηση από το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών; Αν απάντησες γ, είσαι μάλλον άντρας που έχει την ίδια αίσθηση χιούμορ με τον υπουργό Λιάπη. Τη φεμινίστρια ποτέ δεν μου άρεσε να την κάνω, στο δρόμο έχει τύχει να βρίσω αρκετές φορές γυναίκες οδηγούς, αλλά αυτό το χιούμορ που πάει να καλύψει τον σεξισμό, δεν το αντιλαμβάνομαι. “Πρόκειται, λέει ο Λιάπης, για ένα τεστ χιουμοριστικό με άρωμα γυναίκας που δίνει προτεραιότητα στη ζωή (είπαμε μας αρέσει να μας μιλάν ωραία, αλλά δεν παραμυθιαζόμαστε τόσο εύκολα). Σχεδιάσαμε ένα έντυπο που απευθύνεται κυρίως στη γυναίκα οδηγό ή συνοδηγό, μητέρα, σύζυγο ή εργαζόμενη, με το σκεπτικό ότι η ζωή αλλά και η οδική ασφάλεια είναι γένους θηλυκού” (και ως γνωστόν, οι γυναίκες δεν τα πάνε καλά με άλλα θηλυκά..).

Για να δούμε πώς θα μπορούσε να είναι ένα ανάλογο χιουμοριστικό τεστ για τους άντρες. Ερώτηση: Είναι σύνηθες να μην οδηγείς και με τα 2 χέρια στο τιμόνι. Πού μπορεί να ξεστράτισε το δεξί; α) Ξύνω τη μύτη μου με τον αντίχειρα ή με το μικρό μου δάχτυλο. β) πιάνω το μπούτι της γκόμενας δίπλα μου. γ )πιάνω ν’ανάψω τσιγάρο.  Ερώτηση: Πάλι έχασες τη στροφή και κόντεψες να χτυπήσεις τον μπροστινό. Μα πού κοιτούσες; α) στο μίνι αυτής που περνούσε το δρόμο β) στην τεράστια διαφημιστική αφίσα εσωρούχων γ) στον καθρέφτη μου σκεφτόμενος ότι η αραίωση των μαλλιών είναι διαδικασία μη αναστρέψιμη.  “Πρόκειται για ένα χιουμοριστικό τεστ με άρωμα άντρα που λατρεύει τη ζωή και τη γυναίκα, αφού και τα δύο είναι γένους θηλυκού”.

Πάντως αυτό που έμαθα διαβάζοντας το σχετικό άρθρο στα ΝΕΑ, είναι ότι αν κάποιος άντρας οδηγός δεν συγκινηθεί από αυτό το άρωμα της γυναίκας οδηγού και την προσβάλει για τις οδηγικές τις ικανότητες, πληρώνει πρόστιμο 200€. Έτσι, για να εκτιμήσουν μερικοί τι σημαίνει να κουμαντάρεις συμπλέκτη-γκάζι-φρένο κάτω από δωδεκάποντο!  

Φώτα, κάμερα, πάμε!

Μα είναι αυτή περίοδος για να ανακηρυχθεί “προεκλογική“;

Όταν οι παραλίες ζουν ακόμη στο ρυθμό του φραπέ-μπικίνι-μπύρα; Όταν στη Μύκονο ακόμη αναμένεται το τελευταίο κύμα των σελέμπριτιζ; Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει και πάλι επικίνδυνα, είναι να σκέφτονται οι λουόμενοι για έννοιες όπως “πολιτική/οί” και εκλογές”; Με ποιο δικαίωμα στερείται η ομαλή διαδικασία αποτοξίνωσης από τον κύριο που κάνει 1 μήνα τώρα κάμπινγκ και μόλις προχθές έμαθε από τη διπλανή σκηνή ότι έχουμε εκλογές στις 16; Σχεδόν πανικόβλητος άρπαξε ευγενικά την εφημερίδα από τα χέρια μου για να ενημερωθεί σκεφτόμενος ότι προλαβαίνει δεν προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με τα “κονέ” του σε κάποιο από τα 2 κόμματα. Μέχρι και οι δημοσιογράφοι του STAR αναγκάτηκαν να προσαρμόσουν αναλόγως τα σενάρια των ρεπορτάζ. Ερώτηση προς ξανθιά λουόμενη σε παραλία, πού αλλού, της Μυκόνου: “Ποια είναι η γνώμη σου για τις εκλογές;” “Α, μην με ρωτάς τέτοια, δεν ξέρω από αυτά! Όλα τ’άλλα τα ξέρω. Εσύ ξέρεις από μανικιούρ και πεντικιούρ;” Εντάξει, το “όλα τ’άλλα” περιορίζεται στις έννοιες “μανικιούρ-πεντικιούρ“, αλλά εγώ μαζί σου είμαι, δώσε το πολιτικό στίγμα των ημερών κοπέλα μου! Πολιτικό μανικιούρ-πεντικιούρ και καλό ξύρισμα για τους άντρες… Άλλωστε, όσο το Super Paradise είναι στη θέση του, the world is mine, ελληνιστί “όλα πάνε καλά, όλα πάνε καλά…”

Και για να ξαναγυρίσω στην ξανθιά, αφού αυτή υπήρξε το ερέθισμά μου- και σε άλλους βέβαια, αλλά για διαφορετικούς λόγους- το θέμα είναι ότι αυτή η κοπέλα έχει δικαίωμα ψήφου και πολύ θα την βόλευε αν τοποθετούνταν μία κάλπη έξω από το σούπερ (όχι μάρκετ, παραντάιζ, είπαμε). Θα μου πεις, η κοπέλα φταίει για την κατάντια μας, η οποία κατάντια με τη σειρά της τροφοδοτεί το φαύλο κύκλο της πολιτικής απαξίωσης; Από την άλλη πάλι, είναι φυσιολογικό με τέτοια ζέστη να κάθομαι να σκοτίζω το μυαλό μου και να μην είμαι στα έμπειρα χέρια μιας μανικιουρίστ-πεντικιουρίστ και μήπως, τελικά ζηλεύω την ξανθιά; Γι’αυτό, το ξαναλέω, είναι περιόδος αυτή για προεκλογική; Μάλλον είναι καλά οργανωμένο το σχέδιο τήξης του εγκεφάλου…

Εικόνες

Ανέκδοτο

…τέτοιες μέρες (χαλαρές), τέτοια λόγια…

“Μια χαρά κορίτσι είναι, πώς και δεν βρήκε ακόμη κανέναν;”

“Ε, με τόσες παραξενιές που έχει, ποιος να την ανεχτεί; Τώρα μάλιστα που έβγαλε και μπλογκ!”

“Τι έβγαλε λέει; Τι είναι αυτό, σαν την ανεμοβλογιά; Δεν πειράζει, ότι βγάζει τώρα καλό είναι. Καλύτερα τώρα, να μην της βγει τίποτα όταν θα είναι έγκυος!” 

Στα παρασκήνια

…του μεγάλου αυτού show που λέγεται ‘καλοκαίρι’.

Η ελληνική επαρχία, όπως λέμε εμείς οι αστοί, η ελληνική ύπαιθρος είναι η πρωταγωνίστρια της καλοκαιρινής περιόδου. “…και τι ωραία που ζείτε εσείς εδώ στη φύση!΄”, “θα μου βρεις ένα 3κιλο μέλι ανόθευτο, μπάρμπα;”, “η θέα από το δωμάτιό μας είναι όλα τα λεφτά, θα μπορούσα να μείνω εδώ για πάντα!”. Βρε, τι μας λες, ξέρεις πώς είναι εδώ το για πάντα; Πόσο γραφικοί γινόμαστε εμείς οι μπουχτισμένοι από τις πόλεις μπροστά στη γραφικότητα ενός μικρού χωριού! Με μια διάθεση κατακτητή, εισβάλλουμε με το 2λιτρο στα στενά σοκάκια, αφήνουμε πίσω τα σκουπίδια μας και παίρνουμε ως φάρμακο το 3κιλο. Σ’αυτά τα χωριά έχουμε την τάση να αφοδεύουμε ό,τι μας φόρτωσε η πόλη το χειμώνα που πέρασε. Και ποιός νοιάζεται για τον μπάρμπα.

Παρασκήνιο 1:

Η κοπέλα που μας σέρβιρε στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι είναι η πρωταγωνίστρια στο βιβλίο “Γλώσσα από μάρμαρο” της Ιφιγένειας Θεοδώρου με το ψευδώνυμο Τασούλα. Η πελατεία αραίωσε, κάθησε μαζί μας και από τη μια κουβέντα στην άλλη ξεδίπλωσε την ιστορία της ζωής της που θυμίζει πραγματικά μυθιστόρημα. Και μαζί της οι ζωές τόσων άλλων κοριτσιών στο νησί που πριν πατήσουν τα 30 έπρεπε να παντρευτούν. Οι παιδικοί έρωτες που κατέληξαν σε γάμο. Η συνέχεια δεν είναι τόσο ρομαντική.  Οι παιδικοί έρωτες έγιναν αλκοολικοί σύζυγοι που κακοποιούν τις άλλοτε συμμαθήτριές τους. Και η ζωή συνεχίζεται με την τουριστική περιόδο να βρίσκει τους πάντες υπ’ατμόν μέχρι να’ρθει ο χειμώνας και να ξαναγεμίσουν τα μπαρ με τους εναπομείναντες ντόπιους…

Παρασκήνιο 2:

Ο παππούς έχει φρικτούς πόνους στο γόνατο τις τελευταίες μέρες. Πηγαίνει στο Κέντρο Υγείας του κοντινού δήμου, όπου ο γιατρός διαγιγνώσκει ότι οφείλεται σε πρόβλημα στη μέση και του χορηγεί σιροπάκι για τη βρογχίτιδα! Πού θα δοκίμασουν τα φάρμακα αν όχι σ’έναν αγράμματο παππού που δε θα κοιτάξει τις οδηγίες που εσωκλείονται; Και τι κακό μπορεί να κάνει ένα σιροπάκι έχει και γλυκιά γεύση. Οι πόνοι συνεχίζονται φυσικά, οπότε ο παππούς πηγαίνει να ζητήσει και τη γνώμη του αγροτικού γιατρού στο διπλανό χωριό για να πάρει το γνωστό μεζουλίτ. Τη μαμή βρε παιδιά, δεν υπάρχει στις μέρες μας στα χωριά μια μαμή;

Παρασκήνιο 3:

Στο ίντερνετ-καφέ ενός άλλου νησιώτικου χωριού επικρατεί το αδιαχώρητο. Παιδιά του δημοτικού και του γυμνασίου περνούν ώρες ατελείωτες εκεί μέσα, αφήνοντας τις ακρογυαλιές για τους τουρίστες και τις αλάνες για να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους. Ε, τι, μόνο τα παιδιά από την πόλη θα ξέρουν το World of Warcraft; Οι μόνες αγγλικές λέξεις που γνωρίζουν είναι αυτές που συναντούν στα διαδικτυακά παιχνίδια- λέξεις χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα δηλαδή. Αλλά και το λεξιλόγιό τους στα ελληνικά περιορίζεται στις χειρότερες βρισιές που έχω ακούσει ποτέ κάνοντας την παραμονή μου εκεί τόσο σύντομη ώστε να κάνω τον ιδιοκτήτη κατά 1 ευρώ φτωχότερο από μένα, αλλά εν τέλει ποιός ξέρει κατά πόσο πλουσιότερο αφού η θέση μου καλύφθηκε άμεσα από κάποιο 10χρονο.

Από την ψευδαίσθηση του εικονικού αυτού κόσμου τα παιδιά αυτά θα βρεθούν σε λίγο στην παραίσθηση των ναρκωτικών. “Δεν μπορείς να φανταστείς τι γίνεται!” μου λέει ο πατέρας ενός 6χρονου σε ένα νησί μάλιστα του οποίου το λάιφστάιλ δεν έχει καμία σχέση με αυτό της Μυκόνου, της Ίου ή της Ρόδου. “Και η Εκκλησία δεν κάνει τίποτα για τη νεολαία, παρά να χτίζει πολυτελή οικοδομήματα” συνεχίζει οργισμένος καθώς περνά δίπλα από νεοανεγειρόμενη εκκλησία.  ”Και συ ως πατέρας τι κάνεις ή τι μπορείς να κάνεις;” σκέφτομαι.

Δε βαριέσαι. Καλοκαίρι είναι, θα περάσει κι αυτό. Εντωμεταξύ, οι φίλες τις Τασούλας μπορεί να γίνουν μπεστ-σέλλερ, αλλά μπορεί και όχι, ενώ αυτές θα κακοπερνούν σ’έναν ευλογημένο από την κοινωνία γάμο,  ο παππούς να πονάει και στο άλλο γόνατο, και ο πατέρας να δίνει χαρτζιλίκι στον 7χρονο γιο του για να πάει στο ίντερνετ-καφέ καθώς ο ίδιος θα χαζεύει τις τουρίστριες στην παραλία. Και του χρόνου!

Anthropology Lessons

One of the positive things of traveling abroad is that you detoxicate from the reality of your own country. My ears escaped the past days from listening to the same Greek new songs playing over and over again.

I confess that I am unaware of which news gave performance on the domestic news bulletins. I confess that I DON’T HAVE AN OPINION! And just when guilts are ready to find their way from the back of my head, I confess that I feel more FREE!

The same time that here I would be in front of the TV screen so as to be informed by disputing TV “windows” (someone tell me, please, whether this is a Greek innovation), there I was discussing with someone from Ethiopia, France, Brasil, Kameroon, Senegal, who knows how to listen what you say and then express his/her opinion without that ” know-all” attitude. I LEARNT a lot about other countries: their economical situation, their cultural reality, facts that I’ve never heard on the news. I LAUGHED a lot, I don’t know how we made it, but this Babel had such a good communication that if I had known it before, I would have worn a water-proof mascara! I CONTEMPLATED that the word “primitive” creates different connotations to other races, it’s a taboo, and that it was a mistake of me to characterize in this way the fact that we were eating without forks or knives Ethiopian food- a ritual that I enjoyed a lot. I ENVIED the manners of ethnicities that we know little about (both the manners and the ethnicities)- and I don’t want anyone to tell me that all these are just formalities: I’d like to be more polite (a formality that becomes a way of life), more positive, more well-disposed, calmer, to show more respect and love to the others without expecting it in returtn and maybe this is the way to take it back. In other words, to get rid of many imperfections of my race.

The Quai Branly museum at the same street of Paris is characterized as a museum of anthropology, arts and culture with samples from all the continents apart from Europe- probably an attempt for the Europeans to learn about other cultures. It opened its gates in June 2006, it hasn’t been completed yet, but stands as an example of how a museum should be. There are videos showing eg. the way a tribe in Oceania fish next to the exhibited fishing tools, how carpets are made somewhere in Iran, next to a persian carpet of the previous century, while the proper music sounds around the musical instruments of some African races. In a small room I see Christian wall-paintings from Ethiopia, influenced by the Orthodox and the local aesthetics. Traditional music sounds, I close my eyes remembering stories that my friends have told me about their country and I let myself participate in another holy ceremony. Going out to the rest of the world, I meet a company of Americans who say in great enthousiasm that they could spend weeks in that museum ( I guess trying to find in vain their ancestors).

So few differences among the people through the centuries and the continents! The only things that change are the tecnique and the materials. Everyone had to invent tools, weapons, jewelleries, objects of religious worship, musical instruments. Others from corals and shells, others from gold and precious stones.

In the years of economical and cultural globalization, although things tend to become all the more similar, diversity is not always tolerable. Maybe, that’s the reason why.

My handmade leather sandals from a village of a Greek island endured walking in touristic and non-touristic streets in Paris. Now a coloured girl will be tasting a traditional Greek,homemade sweet somewhere in Lyon, while another in Washington, honey from Crete. As for me, I’m trying on handmade silver earrings from Ethiopia, a similar design of which I saw in the museum. My own globalization.

A detoxication like this is liberating. It makes you feel that you’re not only a citizen of this country, but the world. And I still have no guilts for not having an opinion of what is going on inside my country. At least I believe that I create a broader perception. Maybe, this is the way we should start…  

Μαθήματα Ανθρωπολογίας

Ένα από τα θετικά να ταξιδεύεις στο εξωτερικό είναι ότι αποτοξινώνεσαι από την ελληνική πραγματικότητα. Τα αυτιά μου γλίτωσαν για μέρες από το καθεστώς πια που ονομάζεται Μιχάλης Χατζηγιάννης ή Γιάννης Χατζημιχάλης, δε θυμάμαι…

Ομολογώ ότι δε γνωρίζω ποια νέα έδωσαν περφόρμανς στα δελτία των ειδήσεων. Ομολογώ ότι ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΠΟΨΗ! Κι εκεί που πάνε να τρυπώσουν τύψεις από το πίσω μέρος του μυαλού μου- μπορεί και απο μπροστά, δεν είμαι σίγουρη- ομολογώ ότι μάλλον νιώθω ΕΛΕΥΘΕΡΗ!

Την ώρα που εδώ θα ήμουν μπροστά στο δέκτη της ΤV για να ΕΝΗΜΕΡΩΘΩ από ωρυόμενα παράθυρα, εκεί συζητούσα με κάποιον από την Αιθιοπία, τη Γαλλία, τη Βραζιλία, το Καμερούν, τη Σενεγάλη, που ξέρει να ακούει τι λες και μετά να λέει την άποψή του χωρίς το αφ’υψηλού ύφος του ξερόλα. ΕΜΑΘΑ  πράγματα για άλλες χώρες: την οικονομική τους κατάσταση, την πολιτισμική πραγματικότητα, για γεγονότα που δεν άκουσα ποτέ στις ειδήσεις. ΓΕΛΑΣΑ πολύ, δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε, αλλά αυτή η Βαβέλ είχε τόσο καλή επικοινωνία που αν το ήξερα από πριν, θα έβαζα αδιάβροχη μάσκαρα. ΣΚΕΦΤΗΚΑ πως η λέξη “πρωτόγονος” δημιουργεί διαφορετικούς συνειρμούς για άλλες φυλές, είναι ταμπού και ότι ήταν λάθος μου να χαρακτηρίσω έτσι το γεγονός ότι τρώγαμε με τα χέρια Αιθιοπικό φαγητό- διαδικασία που απόλαυσα πάρα πολύ. ΖΗΛΕΨΑ τους τρόπους συμπεριφοράς εθνικοτήτων που για μας είναι άγνωστοι(τόσο οι τρόποι όσο και οι εθνικότητες)- και μη μου πει κανείς ότι είναι τυπικά όλα: θα ήθελα να ήμουν πιο ευγενική(τυπικότητα που γίνεται τρόπος ζωής), πιο θετική, πιο ήρεμη, πιο καλοπροαίρετη, να δίχνω μεγαλύτερο σεβασμό και αγάπη στο συνάνθρωπό μου χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα και ίσως μόνο έτσι να τα πάρω πίσω. Με άλλα λόγια να απαλλαγώ από τόσα ελληνικά ελαττώματα, αλλά τι λέω, πώς θα επιβιώσω;.. Άντε και να κρατήσω εγώ την πόρτα για τον επόμενο που έρχεται, είναι σίγουρο ότι θα τη φάω δυνατά στα μούτρα από τον προηγούμενο!

Το μουσείο Quai Branley στην ομώνυμη οδό του Παρισιού χαρακτηρίζεται ως μουσείο ανθρωπολογίας, τέχνης και πολιτισμού με δείγματα απο όλες τις ηπείρους εκτός της Ευρώπης- μια προσπάθεια μάλλον να μάθουν οι Ευρωπαίοι για τους άλλους πολιτισμούς. Άνοιξε τις πύλες του τον Ιούνη του 2006, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, αλλά αποτελεί παράδειγμα για το πώς θα πρέπει να είναι τα σύγχρονα μουσεία. Εκτός από τον ξεχωριστό multimedia όροφο, υπάρχουν οθόνες δίπλα σε διάφορα σημεία όπου μπορείς να δεις π.χ. τον τρόπο ψαρέματος κάποιας φυλής της Ωκεανίας δίπλα στα αντίστοιχα εργαλεία που εκτίθενται, πώς πατάνε τα χαλιά κάπου στο Ιράν πλάι σ’ένα περσικό χαλί του περασμένου αιώνα, ενώ η ανάλογη μουσική ακούγεται γύρω από τα μουσικά όργανα κάποιας Αφρικάνικης φυλής. Σε μία μικρή αίθουσα βλέπω χριστιανικές τοιχογραφίες από κάποια Αιθιοπική εκκλησία, επηρεασμένες από την Ορθοδοξία αλλά και την τοπική αισθητική αντίληψη. Ακούγεται παραδοσιακή μουσική, κλείνω τα μάτια φέρνοντας στο μυαλό ιστορίες που έχω ακούσει από τους φίλους μου για τη χώρα τους και αφήνομαι να συμμετάσχω σε μια άλλη ιερή λειτουργία. Βγαίνοντας στον υπόλοιπο κόσμο, συναντώ μία παρέα Αμερικανών που ενθουσιασμένοι δηλώνουν ότι θα μπορούσαν να περάσουν εβδομάδες ολόκληρες σ’αυτό το μουσείο. (μήπως προσπαθώντας να βρουν εις μάτην τους δικούς τους προγόνους;) 

Τόσες λίγες διαφορές μεταξύ των ανθρώπων μέσα στους αιώνες και στις ηπείρους! Τα μόνα που αλλάζουν είναι η τεχνοτροπία και τα υλικά. Όλοι έπρεπε να εφεύρουν εργαλεία, όπλα, κοσμήματα, αντικείμενα θρησκευτικής λατρείας, ρούχα, μουσικά όργανα. Άλλοι από κοράλια και κοχύλια, άλλοι από χρυσό και πολύτιμους λίθους. Άλλοι φαντάζονταν τους θεούς τους με σχιστά μάτια, άλλοι με μεγάλα και στρόγγυλα.

Στα χρόνια της οικονομικής και πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης, όμως, αν και τα πράγματα έχουν την τάση να γίνονται όλο και πιο όμοια, το διαφορετικό δεν είναι πάντα ανεκτό. Μάλλον γι’αυτό.

       Τα χειροποίητα, δερμάτινα σανδάλια μου από κάποιο χωριό ενός Ελληνικού νησιού άντεξαν το ατελείωτο περπάτημα σε τουριστικούς και μη δρόμους του Παρισιού. Τώρα κάποια έγχρωμη κοπέλα θα γεύεται σπιτικό γλυκό του κουταλιού κολοκύθι κάπου στη Λυόν, ενώ ένας άλλος στην Ουάσινγκτον κρητικό μέλι. Εγώ από την άλλη, δοκιμάζω τα χειροποίητα ασημένια σκουλαρίκια από την Αιθιοπία, που όμοιό τους σχέδιο είδα και στο μουσείο. Η δική μου παγκοσμιοποίηση.

Είναι απελευθερωτικό μια τέτοιου είδους αποτοξίνωση. Σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι, ρε γαμώτο, πολίτης αυτής της χώρας μόνο, αλλά πολίτης του κόσμου. Χωρίς όμως το αίσθημα του ‘Ελληνάρα’ που τα ξέρει όλα και είναι ο καλύτερος απ’όλους.

Και δεν έχω ακόμη τύψεις που δεν έχω άποψη για το τι συμβαίνει εντός. Τουλάχιστον πιστεύω ότι αποκτώ μία ευρύτερη αντίληψη. Μήπως κάπως έτσι πρέπει να αρχίσουμε;