“Προσοχή! Σκουπίδια!”

Τι γίνεται ο υπολογιστής όταν πεθάνει;

Ένα καρκινογόνο λίπασμα από μόλυβδο, υδράργυρο, κάδμιο, χρώμιο και άλλες τοξικές ουσίες

Φαντάζομαι το αγαπημένο μου λαπ-τοπ, που τόσο έψαξα να βρω, ή το κινητό μου με τα 264.000 χρώματα και το έμ-πι-θρί, να λιώνουν σε κάποια χωματερή, τα πίξελς να βγάζουν ρίζες στο χώμα και να φτάνουν μέχρι το ποτάμι , του οποίου το νερό φτάνει κάποτε στο ποτήρι μου…

Και αν σκεφτείς ότι πρόκειται για το δεύτερο υπολογιστή, το τέταρτο κινητό μέσα σε 3 χρόνια, τις δεκάδες κάθε είδους μπαταρίες, το βίντεο που πέταξα για να βάλω ντι-βι-ντι, την παλιά τηλεόραση που χάλασε μόλις έμαθε ότι κυκλοφόρησαν οι πλάσμα/τι-εφ-τι… ο μόλυβδος πρέπει να κάνει πάρτι στα νεφρά μου μαζί με το κάδμιο, και το χρώμιο πρέπει να έχει αλλάξει τα φώτα στο DNA μου!

Κάπου στον κόσμο υπάρχει και αυτό που λένε “ανακύκλωση”, αλλά απέχει μακρυά από το Δήμο όπου ζω. Αλλά και οι παλιατζήδες δεν πρέπει να βολευτούν; μην πεινάσουν οι άνθρωποι! 

 

Κάπου στον κόσμο- Τρίτο, τον λένε- υπάρχουν τα χειρότερα βέβαια… Τα ηλεκτρονικά ΜΑΣ απόβλητα εξάγονται σε τριτοκοσμικές χώρες για κάποιου είδους “ανακύκλωση” από ανθρώπους που ποτέ στη ζωή τους δε θα χειριστούν αυτές τις συσκευές. Τη στιγμή που εδώ ένα 10χρονο παίζει στα δάχτυλα το νέο βιντεο-παιχνίδι “σκοτώνοντας” τους κακούς και το χρόνο του, εκεί ένα άλλο 10χρονο θα αποσυρναμολογεί με γυμνά δάχτυλα την ίδια συσκευή σκοτώνοντας τον εαυτό του με τις τοξικές ουσίες που έρχεται σε επαφή.  Σύμφωνα με έρευνες, στις χώρες όπου συμβαίνει αυτό, οι δείκτες θανάτου από καρκίνο έχουν ανέβει κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια- προφανώς ανάλογα και με την αύξηση πωλήσεων ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, οι οποίες σύντομα γίνονται σκουπίδια. 

 

Η τεχνολογία έχει γίνει μόδα και τρόπος ζωής, γι’αυτό και τα μοντέλα ανανεώνονται συχνά και φυσικά έχουν μικρό προσδόκημο ζωής. “Γίνε γκατζετάκιας”, “Η Χ εταιρία σας φέρνει πιο κοντά στην τεχνολογία” και ένα σωρό άλλες τρέντυ διαφημίσεις. Τα τελευταία χρόνια κάποιες από αυτές διαθέτουν ειδικά σημεία ανακύκλωσης μπαταριών και κινητών τηλεφώνων, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Όταν επικοινώνησα με το Δήμο της περιοχής μου για να δω τι θα μπορούσα να κάνω τη χαλασμένη οθόνη του υπολογιστή, μου απάντησαν να την πετάξω στα σκουπίδια. Αυτό έκανα. Πού να βρίσκεται άραγε..;

Σε κάποια πόλη της Κίνας οι κάτοικοι πληροφορήθηκαν ότι ο Αρχιεπίσκοπος μιας άλλης μακρινής χώρας πάσχει από βαριά μορφή καρκίνου, αλλά δεν έδωσαν σημασία. Ξέρουν ότι το πιο πιθανό είναι να πεθάνουν και οι ίδιοι από κάτι παρόμοιο και κάποιες άλλες χώρες θα ευθύνονται γι’αυτό, οι οποίες όπως συμβαίνει πάντα κερδίζουν πολλά λεφτά εις βάρος τους…  

 

Αναπτυγμένη τεχνολογία για υπανάπτυκτες χώρες.

Δεν εξελίσσεται η τεχνολογία, αλλά η τεχνολογία του μάρκετινγκ και του υπερκαταναλωτισμού. Και μέσα σε όλα αυτά τα ακριβά προΐόντα, η ανακύκλωση φαίνεται να είναι ακόμη πιο ακριβή.

Περιμένω να δω τον “Εξάντα” του Αυγερόπουλου με το σχετικό θέμα των e-waste την ερχόμενη Τετάρτη.

Εξορία

Δεν μπορεί, κάτι θα φταίει…μην είναι ο αέρας, το νερό..;

Πώς αλλιώς να εξηγήσω το ύφος και ήθος του Τζάκη, ο οποίος μίλησε χθες στην εκπομπή του Χατζηνικολάου; Καταρχήν, ήταν ΗΡΕΜΟΣ και ο τόνος της φωνής του δεν ανέβαινε στα γνωστά ενοχλητικά decibel που ανεχόμαστε/δεχόμαστε κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων από ”επιφανείς” και “διακεκριμένους” όλων των χώρων επαγγελματικής δράσης…(άη-σικτίρ!)

Δεν είχε το βλέμμα του αρπακτικού-έτοιμου να κατασπαράξει όποιον τον διακόπτει που διέκοψε.. Δεν μπήκε στον κόπο να σχολιάσει τις επικρίσεις προς το πρόσωπό του- γιατί να τον αγγίξουν άλλωστε; το Μαϊάμι είναι πολυυύ μακρυά..!

Όλα αυτά είναι δείγματα πολιτισμού

Γιατί- αν και ο Τζάκης έχει τα “καταραμένα” ελληνικά γονίδια- αναπνέει άλλον αέρα, πίνει άλλο νερό, και κακά τα ψέματα ζει σε μια άλλη κοινωνία όπου και να θέλεις να αγιάσεις..θα τα καταφέρεις!

Κάτι πρέπει να γίνει με την περίπτωσή μας..Να θεσπιστεί ένα είδος υποχρεωτικής εξορίας σε όλους μας μετά την αποφοίτητσή μας από το σχολείο. Να φύγουμε σε άλλες χώρες- με κρατική επιδότηση- να ταξιδέψουμε, να ζήσουμε αλλού, να πιούμε νερό, να αναπνεύσουμε αέρα εξωτερικού.

Πάνω δηλαδή που οι γονείς σου έχουν πει ότι αν ψηφήσεις τον τάδε, αν έχεις μέσο,κάπου θα βολευτείς, εσύ να την κάνεις και να βρεις την τύχη σου αλλιώς. Και να δείς για πότε εκείνο το γλυώδες, περιφρονητικό και αφ’υψηλού βλέμμα θα αλλάξει…Και άμα ξεσυνηθίσουμε τέτοιες συνήθειες, ίσως σπάσει αυτή η κληροδοτούμενη “κατάρα” και μάθουμε τι εστί ‘σεβασμός’..

…διαφορετκά, όσοι δεν αντέχουν άλλο, θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια σιγά-σιγά και θα μείνουν ο Τράγκας και ο Κακαουνάκης χωρίς κοινό..!

Σαλάμαλέκουμ!

Νιώθω τυχερή που ζω σ’αυτή τη χώρα.

Το επίπεδο της παιδείας είναι διάχυτο παντού.

Δωρεάν μαθήματα ιατρικής παίρνουν αυτές τις μέρες οι Έλληνες και μάλιστα από διακεκριμένους καθηγητές χειρουργούς, παθολόγους, ογκολόγους. Ούτε οι φοιτητές των ιατρικών σχολών τέτοια τύχη! Τώρα λοιπόν κάνουμε το κεφάλαιο “Ογκολογία”. Αν είναι να “φύγει” κανένας άλλος επιφανής πολίτης την άλλη φορά, ας είναι π.χ.από καρδιά, ώστε να προχωρήσουμε την ύλη.

Και αυτός ο Τζάκης, τι ήθελε και έμπλεξε! Από την τηλεόραση και το γήπεδο μπορείς να βγάλεις πολλά συμπεράσματα για την παιδεία ενός λαού. Νικάει η ελληνική ομάδα; Τη θεοποιούν! Χάνει η ίδια ομάδα; Τη διαολοστέλνουν αυτήν και όλο της το σόι! Έτσι, κε Τζάκη, δεν τα κατάφερες; Θα κάτσεις στο (τηλέ)σκαμνί!

Από την άλλη, η κεφαλή της Εκκλησίας, έπρεπε να αγγίξει το Θάνατο για να αγγίξει το ανθρώπινο συναίσθημα; Για να εκτιμήσει την αξία της επίγειας ζωής; Τι εντύπωση δίνει ένας 70 φεύγα άνθρωπος που κλαίει δημοσίως για τη ζωή του που χάνεται και ψάχνει απεγνωσμένα την ελπίδα σε όλα τα νοσοκομεία του κόσμου; Ότι η Ζωή είναι τόσο γλυκιά που δεν μπορεί να αναμετρηθεί μαζί της καμία άλλη επουράνια και μεταθανάτια, όσο και αν ευλογείς το Πνεύμα- χρυσώνοντας έτσι το χάπι στους κοινούς θνητούς που δεν έχουν τα ίδια προνόμια. Η Εκκλησία αυτές τις μέρες ήρθε τόσο κοντά σ’αυτόν που κάποτε κόντεψε να αφορίσει. Τα λόγια του Καζαντζάκη στο Ζορμπά θα μπορούσαν να ακούγονται σε κάποιον οίκο του Θεού σήμερα: “Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή.” Και ίσως το “θέλημα του Θεού” ήταν τελικά να δωθεί ένα μεγαλύτερο φωτεινό διάστημα με το μόσχευμα σε κάποιον μικρότερο σε ηλικία.

Αυτό που σίγουρα δεν αξίζει ο Αρχιεπίσκοπος είναι να βρεθεί στη θέση της Μαντάμ Ορτάνς, στης οποίας το σπίτι το πλιάτσικο άρχισε πριν καλά κλείσει τα μάτια της…

Όμως, οι ύαινες και τα κοράκια δεν ξέρουν από παιδεία, οσφραίνονται το αίμα… 

Σκόρπιες σκέψεις…

Προεκλογική περίοδο δεν είχαμε και προεκλογική περίοδο αποκτήσαμε…μετεκλογικά!

Καλά που υπάρχει και το διαδίκτυο(και κάποιοι φίλοι στο εξωτερικό) για να ενημερωνόμαστε τι γίνεται στον έξω κόσμο, διαφορετικά το μόνο πρόβλημα/θέμα εντός είναι η..τύχη του ΠΑΣΟΚ.
Εντωμεταξύ οι δύο κύριοι υποψήφιοι για την αρχηγία- ο Σκανδαλίδης δεν πείθει για τόσο “χαλασμένος”- αν ήταν καρτούν, ως υπότιτλοι θα περνούσαν τα λόγια τους (“Δεν με ενδιαφέρει το προσωπικό συμφέρον αλλά αυτό της παράταξης και του ΤΟΠΟΥ, μπλα, μπλα, μπλα..”), ενώ μέσα σε συννεφάκια οι πραγματικές τους σκέψεις: “Σταυρώστε με, σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με…”, “Τα βράδυα κάνω βουντού στον αντίπαλο, αλλά δεν πιάνει γαμώτο γιατί μάλλον και αυτός κάνει το ίδιο σε μενα”, “Θέλω να ρίξω την κυβέρνηση και να γίνω πρωθυπουργός στη θέση του πρωθυπουργού..”, “Γκρρρρρ!…!”
Δεν ξέρω ποιο είναι πιο σημαντικό: τα παραπάνω ή το ότι η χούντα της Μιανμάρ απελευθέρωσε εκατοντάδες μοναχούς βουδιστές, οι οποίοι συνελήφθησαν σε διάφορες διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καθεστώτος τα τελευταία 19 χρόνια…
Έτσι, τυχαία και συνειρμικά, μιλώντας για καθεστώς, δεν μας έφτανε μόνο ο Παπανδρέου, που με την πρώτη ευκαιρία μνημονεύει όχι μόνο τον μπαμπά αλλά και τον παππού Παπανδρέου- αν και τελικά η εξέταση DNA δεν απέδειξε να κληρονόμησε κάτι-, και ο Καραμανλής- που εδώ που τα λέμε,ουδέποτε εκμεταλεύθηκε με τον ίδιο τρόπο το όνομά του-, τώρα ακούμε και τον Ευάγγελο Βενιζέλο να μνημονεύει τον Ελευθέριο Βενιζέλο! Ό,τι θυμάται χαίρεται κανείς! Γι’αυτό, μη βιαστείτε να απαντήσετε “απλή συνωνυμία” σε παρόμοια περίπτωση, αν σας συμφέρει. Το όνομα αποτελεί εγγύηση στην Ελλάδα.
Ή μήπως όχι;…