Με αρέσει…

…η φεστιβαλική Θεσσαλονίκη!

Και ξαφνικά -κάθε χρόνο τέτοιες μέρες- λες ότι αυτή η πόλη το έχει, βρε παιδί μου! Ναι, της πάει αυτή η φεστιβαλική ατμόσφαιρα! Μια ατμόσφαιρα γιορτής και όχι πανηγυριού. Κοσμοπολίτικη, με τον John, τον Adam, την Kate εκεί που χθες περπατούσες με το Γιώργο, τη Μαρία, το Δημήτρη.

Ακόμη και άσχετος να είσαι, καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβαίνει εδώ. Δευτέρα χθες και λίγο πριν τα μεσάνυχτα έβλεπες κόσμο να συνωστίζεται στα σκαλιά του Ολύμπιον. Ωραία εικόνα! Μα τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί;(θα ρωτούσε ο άσχετος). Μη βρήκαν μία κρυφή είσοδο που βγάζει στα άδυτα του ζαχαροπλαστείου του Τερκενλή;  Μην το υπόγειο ελληνάδικο του Ολύμπιον να ανέβηκε στα άνω διαμερίσματα; Τι γίνεται πια, τσάμπα τα δίνουν εδώ τα γαρίφαλα; Α, μπα φιλαράκι, η μόνη κορμάρα που βλέπω στις αφίσες είναι αυτή της Κουλιανού.  

Πολλοί και οι επώνυμοι που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες ανάμεσά μας. Η καρδιά του φεστιβάλ όμως χτυπάει πέρα από αυτούς. Ανάμεσα στις παρέες  που για μία εβδομάδα μπαίνουν σε έναν άλλο ρυθμό ζωής. Και δε μιλάω για τους κουλτουριάρηδες που νομίζουν ότι είναι οι πρωταγωνιστές των ημερών, έτοιμοι να μοιράσουν αυτόγραφα. Χαλαρώστε παιδιά, σε φεστιβάλ είμαστε!

Και του χρόνου!

Το μεγάλο μας τσίρκο!

καμερών συνέχεια…

Και αν εδώ αντιδρούμε για την εισβολή του Μεγάλου Αδελφού στην καθημερινή ζωή μας με την καθιέρωση τοποθέτησης καμερών κλειστού κυκλώματος, σε κάποιες περιοχές του Ανατολικού Λονδίνου το όλο σύστημα διακδικεί μερίδιο από την τηλεοπτική διαφημιστική πίτα. Πώς;

Στις μακρυνές κακόφημες αυτές περιοχές οι τηλεοράσεις τους είναι συνδεδεμένες με τις τοπικές CCTV  κάμερες! Το αποτέλεσμα ήταν το τέλος εποχής του διάσημου reality show Big Brother! Η τοπική AGB κατέγραψε ότι το 27% αυτών που ήταν συνδεδεμένοι με το σύστημα επέλεξε να δει το show που διαδραματίζεται στους δρόμους, παρά εκείνο που γίνεται στους γνωστούς 4 τοίχους του στούντιο, με ακροαματικότητα 24%. Κάτι ο γείτονας που δεν εθεάθει μετά της συζύγου του, κάτι η γριούλα που της επιτέθηκε ο αλήτης και για πιο σκληρά γούστα, η κοπέλα που βιάζεται στη γωνία… Αυτό είναι θέαμα: η βία σε όλο της το μεγαλείο και μάλιστα να συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο. Μία λόου μπάτζετ παραγωγή με αληθινούς ήρωες και σενάριο.

Έχει και συνέχεια το σίριαλ: όταν η αρμόδια υπηρεσία προστασίας προσωπικών δεδομένων αποφάσισε να αλλοιώσει την ανάλυση της εικόνας ώστε να μην αναγνωρίζονται πρόσωπα, αλλά μόνο τα γεγονότα για να συνεχίσουν να νιώθουν ασφαλείς, υπήρχαν διαμαρτυρίες από τους κατοίκους γιατί ήθελαν να τα βλέπουν όλα και ξεκάθαρα!

Παρελκόμενα ήταν η αύξηση των γκράφιτι κατά 600% και των βανδαλισμών κατά 200%!

Αν γινόταν βέβαια αυτό εδώ, οι Θεσσαλονικιές θα δικαιώνονταν! Δε θα έβγαιναν περιποιημένες μόνο για να πάνε στο σούπερ… Α, μπα, δε θα βγω σήμερα. Μια τόσο μουντή μέρα ο φωτισμός δεν είναι καλός για τη φωτογένειά μου! Από την άλλη, η χαρά του φραπεδάκια: να βαθμολογείς τα γκομενάκια στο δρόμο και να κάαααθεσαι! Μπορούμε να καθιερώσουμε και διαγωνισμούς: Μις Αριστοτέλους, Μις Ερμού, Μις Εγνατία… Μπορώ να στείλω και ένα demo στον κύριο Περάκη;

Cameraman στη φρίκη

Ανέβασέ το. Δες το. Μοιράσου το. Ανάλαβε Δράση.

Μ’αυτό το μότο ο Πήτερ Γκάμπριελ και η οργάνωσή του για τα ανθρώπινα δικαιώματα “Witness”, έχει ξεκινήσει ένα καινούριο πόρταλ το “The Hub” http://hub.witness.org/, το οποίο φιλοδοξεί να γίνει το “You Tube για τα ανθρώπινα δικαιώματα”. Το site δίνει την ευκαιρία σε όλους να δημοσιεύσει video, εικόνες και ηχητικά ντοκουμέντα χωρίς λογοκρισία και ανώνυμα, με την προϋπόθεση να αποδεικνύουν (δείχνουν) ότι άνθρωποι σκοτώνονται, βιάζονται ή κακοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο από διάφορες μορφές εξουσίας. Το περιεχόμενο θα μπορεί να βαθμολογείται όπως συμβαίνει και με άλλα διασκεδαστικά βιντεάκια του You Tube, αλλά και να δημιουργούνται κοινότητες κοινού ενδιαφέροντος. Σύντομα θα προσφέρει τη δυνατότητα να υπάρχουν διαδραστικοί χάρτες και εργαλεία για τη δημιουργία online αιτήσεων ώστε να ληφθεί κοινή δράση.

Βέβαια, όπως συμβαίνει με κάθε πηγή του διαδικτύου έτσι και το “Hub” δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για την εγκυρότητα του περιεχομένου του.

Και φυσικά υπάρχει ο κίνδυνος η όλη διαδικασία να σταματήσει στο “Δες το. Μοιράσου το.” Με άλλα λόγια, μήπως με τη “Δράση” αυτή  καταλήξουμε απλώς -εκτός από κάμεραμεν- ηδονοβλεψίες της βίας; 

Μαριχουάνα Στοπ;

Όλα τα είχε η Μαριορή, το Φαρ Ουέστ της έλειπε!

Επιτέλους αποκτήσαμε τη δική μας Σικελία! Η greek version του “Ο Νονός” πρόκεται να γυριστεί τους επόμενους μήνες! Οι ηθοποιοί είναι έτοιμοι, κάνουν πρόβες εδώ και πολλά χρόνια..

Προς το παρόν αρκεστείτε με το live TV show -καθόλου άσχημο, αλλά λείπουν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές, τα αστέρια… Υπάρχει βέβαια και το “Πρώτη φορά Νονός” που παίζεται αυτό το διάστημα στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά ποιος τους πιστεύει τώρα..;

Η νέα ταινία θα είναι μία εθνική συμπαραγωγή όλων των τηλεπτικών καναλιών. Ήδη το προμοτάρουν με τους τίτλους που ακούμε  καθημερινά: “Τα Ζωνιανά έπεσαν!”, “Η Άλωση των Ζωνιανών!”, “Ομερτά” κα.

Ένα άλλο πιο πρακτικό σενάριο, όμως, θα ήταν να αποποινικοποιηθεί το χασίς και η κάνναβη, έτσι ώστε να αποκτήσουμε και το δικό μας Άμστερνταμ! Σκέψου την τουριστική αναβάθμιση της περιοχής: Τι παραπάνω έχει η Camden Town του Λονδίνου με τα γλειφιτζούρια που -και καλά- περιέχουν κάνναβη και με τα άλλα χασισοσουβενίρ; Και αυτό είναι ένα ελάχιστο παράδειγμα. Μήπως τελικά ζηλεύουμε τους Ζωνιανούς; Έχουν λεφτά χωρίς να δουλεύουν όλοι, γεννούν πολλά παιδιά, υπάρχει μεγάλο ποσοστό νέων σε ένα χωριό 1.400 κατοίκων, είναι κράτος εν κράτει, πίνουν ρακί, φουμάρουν χασισάκι…δεν πείστηκες ακόμη; Αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, πώς κατάφεραν να μην μπουν στο σχέδιο Καπποδίστρια; Ποια Κυβέρνηση ήταν τότε και ποιος αρμόδιος Υπουργός; “Πρώτη φορά Νονός”, ε; Ε, όχι, το “Νονός νούμερο 10″ πρέπει να βγει κατευθείαν!

 

Ένδοξο παρελθόν είχαν οι Ζωνιανοί. Άραγε πώς θα χαρακτηριστεί αυτό το παρόν όταν γίνει παρελθόν; Προφανώς οι άνθρωποι δεν έχουν κίνητρο να ασχοληθούν με κάτι ανάλογου ιστορικού κάλλους, άρα φταίει η κοινωνία μας. Το είπε και ο απείρου κάλλους Κριτικός Κακαουνάκης: “Αφού οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, δεν θα γίνουν ζωοκλέφτες;” Άτιμοι καινωνία! Γι’αυτό, λοιπόν, ξαναγυρίζουμε στο σκεπτικό ότι όλες οι παραπάνω ουσίες πρέπει να αποποινικοποιηθούν. Τώρα είναι “γόνιμο το έδαφος” -Κριτικό και μη- να καλλιεργηθεί αυτή η ιδέα! Το υποστήριξε και ο Γιωργάκης κάποτε, οπότε τώρα είναι η ώρα! Κυριακή κοντή γιορτή!

Μ’αυτό τον τρόπο θα αναβιώσουν και τα ένδοξα χασισορεμπέτικα τραγούδια. Εκείνα που κάποτε ήταν απαγορευμένα, τώρα θα αποκτήσουν επιτέλους τη θέση που τους αξίζει στην ελληνική δισκογραφία. “Άντε στου Παράδεισου την πόρτα, φύτρωσαν κάτι χόρτα..” , “Με μάγεψε ο μόρτης, ο χασισοπότης…” Αν στείλουμε ένα τέτοιο τραγούδι στη Eurovision θα είναι σίγουρα φαβορί, με τόσους χασικλήδες ανά τη Γηραιά Ήπειρο.

Για να πιάσουμε όμως και την άλλη πλευρά, εκτιμώ ότι το Tv show που παίζεται αυτό το διάστημα δεν έχει καλή σκηνοθεσία. Ειδικός δεν είμαι, αλλά ως θεατής νομίζω ότι δεν πείθουν στην κάμερα για το ποιοι είναι οι “κακοί”. Από ότι ξέρω, όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι όλοι είναι ένοχοι! Και αν οι αστυνομικοί είναι οι “καλοί”, με τη τσαμπουκαλεμένη και βίαιη κάποιες φορές συμπεριφορά τους, δε θα χαρακτηριστούν “κακοί”; Και μία ακόμη απορία: τα παιδιά του χωριού που βλέπουν το “κράτος” να κάνει ντου απο παντού με τον προαναφερθέντα τρόπο, δε θα διαμορφώσει αισθήματα μίσους, επιθετική συμπεριφορά προς αυτό και απομόνωση απο αυτό;

Αλλά επειδή το σοβάρεψα, ας φουμάρουμε ένα τσιγαράκι. Μπορεί να είναι και το τελευταίο τώρα που “κλαιν όλα τ’αλάνια που θα μείνουνε χαρμάνια…άλα!”