Έζησα την εφηβεία μου την περασμένη δεκαετία, τη δεκαετία του ‘90, όταν μας αποκαλούσαν “νέους χλιαρούς”…
Η γενιά που τα είχε όλα έτοιμα, που δεν είχε τίποτα για να αγωνιστεί… Που η επέτειος του Πολυτεχνείου ήταν ακόμη μία σχολική εορτή, αφορμή να λάβουμε το “κήρυγμα” από τους “περίφημους” της γενιάς του ΄70… και πάλι, so what?
Οι σημερινοί έφηβοι βρήκαν (επιτέλους;) το λόγο να βγουν στους δρόμους…Από τη γενιά του Πολυτεχνείου, στη “γενιά του Αλέξη”; Από το φασισμό των συνταγματαρχών, στο φασισμό των αστυνομικών;
Μήπως ήταν καλύτερα που ήμουν “νέος χλιαρός” ή μήπως όχι; Μήπως δεν υπήρχε “λόγος σοβαρός” να βγούμε στους δρόμους ή υπήρχε; Σίγουρα χαίρομαι που δεν είχα τις σημερινές αφορμές, σίγουρα λυπάμαι που υπάρχουν και θα υπάρξουν χειρότερες στο μέλλον..
Το καζάνι σιγοέβραζε εδώ και καιρό…εκεί που περίμενες όμως να βγει ο μισθωτός στους δρόμους, ο πατέρας και η μητέρα, βλέπεις το 16χρονο παιδί τους να καίει την περιουσία του γείτονά του…
Να καούν όλα…να μην υπάρχει τίποτε άλλο να κάψουν…
Έτσι, ίσως απερίσπαστοι από οτιδήποτε, πάνω στην καμένη πόλη, στις καμένες ιδέες, να εκτονωθεί επιτέλους αυτή η οργή, μπας και μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι καλύτερο…Κάτι που φυσικά η ανθρώπινη φύση δε θα αφήσει να συμβεί, αφού εκείνη τη στιγμή θα εμφανιστεί κάποιος που πρόλαβε να αποθηκεύσει κάτι από το τελευταίο πλιάτσικο επί της οδού Τσιμισκή με Βενιζέλου και θα βάλει το πρώτο “στραβό” “Brick in the wall”…
Μέχρι να χτιστεί όμως ο τοίχος θα έχουν περάσει κάμποσες γενιές ακόμη να “γελάσουν”, να “γελαστούν”, να σκοτώσουν και να σκοτωθούν και να τα κάψουν πάλι όλα…
Γι’αυτό σου λέω, let it burn baby, burn!
