Μαύρα Μεσάνυχτα

Πριν χρόνια είδα το εξής σύνθημα σ’ένα τοίχο: “Ο πολιτισμός μας τελειώνει, όταν πέφτει το ρεύμα”. Τις τελευταίες μέρες το ένιωσα πολύ καλά…

Εντωμεταξύ, συνειδητοποίησα κάτι φοβερό: Δίπλα μου μένουν άνθρωποι! Έχω γείτονες! Άκουσα ανθρώπους να μιλάνε σε πραγματικό χρόνο και όχι τις ομιλίες από την τηλεόραση ή το βουητό των ηλεκτρικών συσκευών! Αναγκαστήκαμε να μιλήσουμε με το διπλανό μας ή αλλιώς πέσαμε στο κενό της…αναγκαστικής επικοινωνίας! …Δεν είχαμε άλλη επιλογή μια και η TV ήταν απούσα…

Και μετά βέβαια, σε πιάνει ο πανικός: Οι δουλειές μου θα πάνε πίσω..πότε θα σιδερώσω…έχω μέρες να γράψω στο blog μου…δεν ενημερώθηκα σήμερα…και οι φίλοι μου στο facebook θα νομίζουν ότι τους ξέχασα..δεν είναι ζωή αυτή…έχω ρεύμα, άρα υπάρχω!

Ελπίζω να μη μου’στριψε, αλλά βγάζω φωτογραφίες με το κινητό τη φλόγα του κεριού και το απολαμβάνω…φτάνει όμως, γιατί άμα τελειώσει η μπαταρία, πώς θα το φορτίσω; Δεν έχω ρεύμα, άρα δεν υπάρχω…

Ή μήπως υπάρχω; Μέσα στο σκοτάδι η φλόγα που βάζει τα δυνατά της να μου φωτίσει το σκοτάδι, σιγά σιγά φωτίζει το σκοτάδι της ψυχής μου…σκέψεις, συναισθήματα που δεν είχα χρόνο να “δω” τόσες μέρες, αναγκαστικά βγαίνουν στην επιφάνεια..Δεν είχα άλλη επιλογή, αφού η TV ήταν απούσα..δεν είχα άλλα ερεθίσματα, παρά μόνο τα δικά μου…

Ο δικός μου πολιτισμός συνεχίζει, ακόμη και όταν πέφτει το ρεύμα!

Σήριαλ “The Greeks”

Είμαι τουρίστρια στην Ελλάδα εδώ και μία εβδομάδα. Δεν έχει σημασία από πια χώρα έρχομαι- πιο αναπτυγμένη ή όχι. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική γλώσσα, παρατηρώ την καθημερινότητα των πολιτών όμως από την τηλεόραση.

Πριν λίγες μέρες λοιπόν όλοι ασχολούνταν με κάτι ψέματα, σεξ και DVD. Κάθε μέρα νέες αποκαλύψεις, στα τηλεοπτικά παράθυρα ξεσκίζονταν σάρκες, τσόντες κυκλοφορούσαν από δω κι από κει, μεγάλο ενδιαφέρον…Το κάνετε συχνά αυτό; Τα καταστήματα ενοικίασης DVD πρέπει να περνάνε μεγάλη κρίση..

Και, ω του θαύματος, αυτή η εβδομάδα ξεκίνησε γεμάτη παππάδες να κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς σας δέκτες. Μέχρι και οι ξώβυζες των μεσημεριανών εκπομπών, παππάδες δείχνουν. Τι έγινε; Ξαφνικά έπεσε κρίση μετανοίας; Μήπως με τους παππάδες θα βάλετε “μέσο” για άφεση αμαρτιών; Κι εκείνος ο παππούλης γιατί πέθανε;  Ελπίζω να μην είναι ακόμη ένας που διέπραξε απόπειρα αυτοκτονίας και ο μοναδικός που την πέτυχε..

Είμαι σίγουρη πως την επόμενη εβδομάδα θα αλλάξει πάλι το σκηνικό. Όχι πολύ όμως..Με τους ίδιους πρωταγωνιστές και συνδυαστικό σενάριο. Παππάδες στη μάχη για το χρίσμα, ψέμματα..DVD και σεξ υπήρξαν στο παρελθόν..πάντως θα υπάρξει σίγουρα βία..

Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε αυτό το ταλέντο σας σήριαλ; Όπως το “Lost” ή τα “Φιλαράκια” για παράδειγμα! Άντε, όπως οι Βραζιλιάνικες σαπουνόπερες στη χειρότερη περίπτωση. Εσείς θα είστε το ”The Greeks”! “Ο τρίτος κύκλος του “The Greeks” στα βίντεοκλάμπς της γειτονιάς σας”, θα λέει η διαφήμιση σε Ευρώπη και Αμερική! Σκεφτείτε το, μπορεί να βοηθήσει την εθνική οικονομία της χώρας!

Βέβαια, μάλλον κι εδώ θα τα σκατώσετε, αφού την όλη επιχείρηση θα χειρίζονται 2-3 οικογένειες και πάλι στα τηλεπαράθυρα θα ξεσκίζεστε, το ΘΕΜΑ είναι τα επεισόδια να βγαίνουν…!

Εκπτώσεις, γρρρρρ!

Από μέρες πριν το τέρας μέσα μου άρχισε να βγάζει καπνούς από τα ρουθούνια και να ακονίζει τα νύχια του.

Πλησίαζε πόλεμος και τα “πολεμοφόδια” είχαν αποταμιευθεί μήνες πριν σε ειδική θυρίδα…

Ως παλαίμαχος βέβαια, ήξερα τι θα αντιμετωπίσω. Την πρώτη μέρα κρίνεται ο πόλεμος, καθώς τότε γίνονται οι πιο αιματηρές συγκρούσεις..

Φαίνεται όμως πως υποτίμησα κάπως τον εχθρό, αφού όταν έφτασα στο πεδίο της μάχης, τα μισά οχυρά είχαν σχεδόν πέσει και τα αντίπαλα στρατόπεδα μετρούσαν ήδη τα λάφυρα και τις απώλειές τους σε εκατοντάδες ευρώ..

Με περισσή ψυχραιμία έχοντας πάντα στο μυαλό μου τη μέθοδο “χτύπα το και φύγε”, μπορώ να πω ότι είχα την πρώτη μου νικηφόρα μάχη. Κι ευτυχώς, η επαφή μου με τον αντίπαλο ήταν αναίμακτη, αφού μέσα στη στοίβα των ρούχων δε χρειάστηκε να δείξω τα αιχμηρά μου νύχια σε κάποια λέγοντας “άστο κάτω, το είδα πρώτη!”. ‘Εδειξα μάλιστα τον καλό μου εαυτό και τα συναγωνιστικά μου αισθήματα σε μία που με ρώτησε “μήπως είδες το ίδιο σε large;” “-Πάρε αυτό, εγώ φοράω medium!” (χιχιχι!)

To τι γινόταν όμως τριγύρω δεν περιγράφεται. Ένταση, ιδρώτας, νεύρα, να προλάβουν πριν τα πάρουν οι άλλες, να μην πάρουν περισσότερα οι άλλες..Κάποια λέαινα που είχε αφήσει για λίγο τη στοίβα της σε ένα σημείο για να δει κάτι άλλο, ένιωσε να απειλείται από μία ύαινα που τα είχε μοσχομυριστεί και τα περιεργαζόταν. “Κοπελιά, άστα κάτω! Αυτά είναι δικά μου!” ”-Καλά, δεν τα πειράζω, απλώς τα βλέπω!”(ναι, καλά..)

Για να γίνουν όμως πραγματικά “δικά μου” έπρεπε να περάσουμε από το γολγοθά του ταμείου. Ούτε η Εθνική Τράπεζα σε ώρα αιχμής τέτοιο χάλι! Όση ώρα αιμοτοκυλιόσουν στη μάχη, άλλη τόση και παραπάνω περίμενες στην ουρά! Ήταν όμως καλή ευκαιρία για στιγμιαία αποθεράπεια, ανασύνταξη δυνάμεων, απολογισμού και δημιουργίας νέας στρατηγικής.

Χτυπάει το τηλέφωνο της μπροστινής μου. Ήταν μία από τις πολλές συναγωνίστριες-αντιπάλους που έδινε το δικό της  αγώνα σε άλλο σημείο της πόλης και πήρε να δώσει τη δική της πολεμική ανταπόκριση. “Χαμός κι εκεί, ε; Ναι, ευτυχώς βρήκα το φόρεμα που είχα σταμπάρει. Σε μισή ώρα έρχομαι κι από κει. Μην τα πάρεις όλα!” Χτυπάει το τηλέφωνο κάποιας άλλης: “Άκου, θα πας να πάρεις το κλειδί από τον μπαμπά και θα περιμένεις να φέρει το σχολικό τον αδερφό σου. Θα ζεστάνεις προσεκτικά το φαγητό και θα του βάλεις να φάτε, εντάξει; Μετά θα’ρθω κι εγώ”. Αχ, βρε αγωνιζόμενη μάνα! Ενώ μία άλλη φανερά ενοχλημένη στο τηλέφωνο: “Δεν μπορώ τώρα, πνίγομαι στη δουλειά. Στείλτε μου την προσφορά με φαξ παρακαλώ!”

Δίπλα από την ουρά περνάνε οι ηττημένες. Δεν φταίω εγώ για το χαρακτηρισμό, είναι γραμμένο σε όλο τους το πρόσωπο. “Περιμένετε πολύ ώρα;” Όταν ακούει την απάντηση, αφήνει το μοναδικό πουκάμισο που είχε στα χέρια και το βάζει στα πόδια. Δεν πέρασε όμως δευτερόλεπτο και ένα αρπακτικό που πέρασε, εντόπισε το λάφυρο και εξαφανίστηκε. Μία άλλη πάλι μας ανακοίνωσε καθώς κατευθυνόταν προς την έξοδο: “Αυτό το πράγμα δεν το είδα ούτε στο Παρίσι!” Άστο κοπέλα μου, δεν το’χεις. Δεν τη βγάζεις καθαρή εδώ, θα σε φάνε. Γιατί εδώ είναι Θεσσαλονίκη, δεν είναι παίξε γέλασε. Έτσι, θαρρείς μας τη βγάλανε τη φήμη τις Σαλονικιές;

Παρατηρώντας τον κόσμο λοιπόν πέρασε η ώρα κ επιτέλους έφτασε η στιγμή να φτάσω στο βωμό του θυσιαστηρίου. Είδα το εικόνισμα του θεού της κατανάλωσης απέναντί μου να μου χαμογελά ευχαριστημένος. Μεγάλη η χάρη σου, θεέ μου! Προσκυνώ!

Ελλάδα-Τουρκία:0-1

Η έννοια της “Ευρώπης” μας πήδηξε και μεταφέρθηκε πιο ανατολικά.

Ακόμη και οι Τούρκοι κατάφεραν τουλάχιστον να ψηφίσουν το νόμο και μέσα στο επόμενο 18μηνο να τον εφαρμόσουν μέχρι στο πιο ανατολίτικο χωριό!

Μέχρι και το πιο ανατολίτικο χωριό, εκεί που φοράνε μαντίλες, που την Ευρώπη μπορεί να μην τη δούνε ποτέ δια ζώσης, θα απαγορέυεται να ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ. Εκεί δηλαδή, ο θεριακλής με τη μουστάκα θα μάθει να σέβεται το χώρο και τους μη καπνίζοντες και θα πρέπει να βγαίνει έξω, αν δεν υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος για τους καπνίζοντες. Εκεί όποιος καπνιστής δεν εφαρμόζει το νόμο θα πληρώνει 29€ πρόστιμο και το κατάστημα μέχρι 2900€! Στην Τουρκία με τους ναργιλέδες!

Ενώ στην Ελλάδα με τους “μάγκες” κάθε ηλικίας και φύλου, ούτε λόγος για τέτοια μέτρα..Πρέπει το τσιγάρο της “γκόμενας” (γιατί αυτές είναι οι πιο προκλητικές, που θα σου βγάλουν τα μάτια αν τις κάνεις παρατήρηση) που το ρουφάει σαν να είναι στερημένη και βγάζει απωθημένα, να σου’ρχεται στα μούτρα και να το ρουφάς κι εσύ σαν να είναι θείο μύρο..

Το θέμα είναι ακόμη ένα γεγονός- ασήμαντο ίσως για πολλούς- που στη χώρα αυτή με πληγώνει. Δεν είναι μόνο το τσιγάρο, αλλά και η νοοτροπία που ενοχλεί. Αλλά, ρε γαμώτο, να βάλω στη λίστα εναλλακτικών χωρών διαφυγής και την Τουρκία..;! Από πού πάνε για Ευρώπη;

Shinny Christmas People!

…και μου είπε:

“Ξέχνα όσα σου μάθανε..τις ταμπέλες, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις..γιατί αυτό είναι η θρησκεία μας και κάθε θρησκεία. Βιομηχανίες που, όπως όλες οι βιομηχανίες, είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους, θέλουν να κερδίζουν μεγαλύτερο έδαφος στην “αγορά” και γι’αυτό κάποιοι πρέπει να είναι οι “κακοί” ή “χειρότεροι” από εμάς. Οι “διαχειριστές” τους φροντίζουν γι’αυτό πολύ περισσότερο από ότι για τη σωτηρία του “ποίμνιού” τους. Το αποτελεσματικότερο μάρκετινγκ γίνεται “εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος”. Ποιός, όμως, Θεός θα ήθελε να σκοτώνονται στο όνομά του; Βαφτίζουν “άγια” τα εγκλήματα που γίνονται δήθεν για το Θεό, ο οποίος κατά τα άλλα είναι αστείρευτη πηγή αγάπης, έτσι ώστε να μπορεί να μας συγχωρεί, αλλά και τιμωρός για τους κακούς.

Αν είναι τιμωρός, γιατί δε μας τιμωρεί για τον παρα φύσει βιασμό που του ασκούμε συνεχώς;

Πόσοι Θεοί υπάρχουν τελικά; Στην αρχαιότητα τουλάχιστον τους είχαν αποδώσει διακριτούς ρόλους, άλλος για την ομορφιά, άλλος για τον πόλεμο, άλλος για τη σοφία και πάει λέγοντας. Σήμερα; Άλλος για τους Βουδιστές, άλλος για τους Μουσουλμάνους, άλλος για τους Εβραίους, εκατοντάδες άλλοι για τους περίφημους Χριστιανούς. Και όλοι αυτοί ενώνονται τα Χριστούγεννα κάτω από εντυπωσιακά στολισμένα δέντρα, μέσα στις σακούλες των δώρων των πολυεθνικών καταστημάτων, τα οποία αντίθετα με το Θεό, δε γνωρίζουν σύνορα! Πόσο γελοίοι και ανώριμοι είμαστε! ‘Εχουμε κομματιάσει το Θεό σε εκατοντάδες κουτάκια, ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος και πλάτος.

Τέτοια είναι η αντίληψή μας.  Και φαίνεται παντού αυτό. Την έχουμε κομματιάσει σε Θεολογία, Φιλοσοφία, Επιστήμη και τόσες άλλες υποδιαιρέσεις, έτσι ώστε ο καθένας μας να έχει την ικανοποίηση και το βόλεμα ότι ανήκει κάπου, πρέπει να το υπερασπιστεί, πρέπει να αντιτίθεται στα υπόλοιπα για να νομίζει ότι είναι “κάποιος”. Ε, λοιπόν, μάθε αυτό: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ! Όλα περιγράφουν, διηγούνται, προσπαθούν να ερμηνεύσουν το ίδιο πράγμα: την αιώνια ΖΩΗ. Και μόνο αν όλα αυτά-εμείς- μάθουμε να συνεργαζόμαστε με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτό μυαλό, θα βρούμε την αλήθεια.

 Γι’αυτό σου λέω, ξέχασε όλα όσα σου μάθανε. Μάθε τα από την αρχή. Ποτέ δεν είναι αργά. Διάβασε Φιλοσοφία, Επιστήμη, Θεολογία, μάθε για όλους τους Θεούς και πλάσε τον δικό σου, όπως έπλασε εκείνος εσένα. Άλλωστε, είσαι φτιαγμένος κατ’εικόνα και ομοίωσή του, άρα είσαι ένας εν δυνάμει Θεός! Ταξίδεψε και κάνε το ίδιο. Ανακάλυψε τις απεριόριστες δυνάμεις σου. Τίμα τη δική σου τριαδικότητα. Αυτή πρέπει να τιμάμε περισσότερο, παρά την του Θεού. Σίγουρα και ο φιλεύσπλαχνος Θεός αυτό θα θέλει. Είμαστε φτιαγμένοι από ψυχή, πνεύμα και σώμα. Μολονότι η κοινωνία μας εκθειάζει το σώμα, η θρησκεία υμνεί την ψυχή, ας φροντίσουμε να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα και στα τρία. Όχι το ένα εις βάρος των άλλων, αλλά το ένα να τρέφει και να τρέφεται από τα άλλα. Χωρίς ενοχές, ενδοιασμούς και ταμπού. Αυτό είναι η απόλυτη ευτυχία! Ευτυχία, να μία λέξη ταμπού. Όπως και η λέξη ψυχή, αγάπη και τόσες άλλες που έχουν σχέση με το πνεύμα, ενώ υποτίθεται πως έχουμε ξεπεράσει τόσα ταμπού γύρω από το σώμα και το σεξ.

Παρά την πεπερασμένη αντίληψή μας, σκέψου πόσο αυτή έχει εξελιχθεί στο πέρασμα των αιώνων. Και αναλόγως η “στάση” του Θεού απέναντί μας. Πόσες “αμαρτίες” μας, δεν μας διώχνουν πλέον από τον Παράδεισο! Πόσα “λάθη” δεν αποδείχτηκαν “σωστά”; Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από κάποιους “αιρετικούς” της εκάστοτε εποχής, βρήκαν κι άλλους “τρελούς”, έγιναν κίνημα, ιδεολογία που εξαπλώθηκε και παγιώθηκε- για να ανατραπεί και πάλι.. Κάποτε θα με λιθοβολούσαν ή θα με έριχναν στην πυρά γι’αυτές μου τις σκέψεις. Αλλά ακόμη και σήμερα, σε άλλα μέρη του κόσμου θα φυλακιζόμουν. Παρόλα αυτά, η εξελικτική πορεία του ανθρώπινου πνεύματος μοιάζει με αυτή του Δαρβίνου. Ήρθαμε “πίθηκοι” στον κόσμο αυτό και γίναμε άνθρωποι ή προσπαθούμε να γίνουμε. Γιατί να μην μπορέσουμε να γίνουμε και Θεοί; Προσπάθησε να έχεις μία τέτοια εξελικτική πορεία μέσα στην ίδια σου τη ζωή. Λοιπόν μαϊμουδάκι μου, θέλεις να γίνεις ένας “όμορφος” άνθρωπος ή θα μείνεις για πάντα ένας μακάκας;”

Swing That Music

Ακούω τις τρομπέτες του Louis Armstrong, ενώ καθαρίζω κάστανα για τη γέμιση της γαλοπούλας…

Καθαρίζω κάστανα για τη γέμιση της γαλοπούλας, ενώ ακούω τις τρομπέτες του Louis Armstrong…

Είμαι ευτυχισμένη!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

!!!

Χιόνισε!

Έχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας

Ποιος γονιός δε θα έκανε τα πάντα να εξασφαλίσει την ασφάλεια των παιδιών του; Μετά τα πρόσφατα γνωστά από τα δελτία ειδήσεων περιστατικά παιδεραστίας, κάποιοι γονείς κινητοποιήθηκαν για να βρουν τρόπους προστασίας. Δείτε τι έγινε στο Μίτσιγκαν των Η.Π.Α. Έχουν βρει έναν τρόπο που κάνει πιο εφικτή αυτή την επιθυμία. Μια από τις υπηρεσίες της τοπικής αστυνομίας είναι να πληροφορεί μέσω e-mail τους κατοίκους για το αν κάποιος πρώην κατάδικος σεξουαλικών αδικημάτων μετακόμισε στην περιοχή τους. Όπως εξηγεί αντιπρόσωπος της Πολιτείας γι’αυτή την καινοτομία: «σκοπός ήταν να δώσουμε στους γονείς πληροφορίες όσο το δυνατό γρηγορότερα για τις αλλαγές στην κοινότητά τους, που αφορούν ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο για την οικογένειά τους».

Πώς λειτουργεί; Κάθε πολίτης του Μίτσιγκαν μπορεί να εγγραφεί στο www.mipsor.state.mi.us. Δίνει τη διεύθυνση του e-mail του, όπου θα λαμβάνει τα τελευταία νέα γι’αυτούς που έχουν διαπράξει σεξουαλικό αδίκημα στο παρελθόν. Μετά μπορεί να δηλώσει μέχρι και έξι ταχυδρομικούς κώδικες για τις περιοχές των οποίων θα ενημερώνεται. Έτσι, μπορεί να δηλώσει τους Τ.Κ. της θείας του, της ξαδέλφης του, ακόμη και της μπέιμπι-σίτερ.Το συγκεκριμένο site ξεκίνησε με αφορμή ένα περιστατικό στη Φλόριντα, όπου ένα κορίτσι απήχθει, κακοποιήθηκε σεξουαλικά και δολοφονήθηκε. Ο πατέρας της προσπάθησε να δημιουργήσει μια τέτοια πλατφόρμα που να δίνει πληροφορίες για ανθρώπους που έχουν κάνει τέτοιου είδους πράξεις. Η αστυνομία του Μίτσιγκαν περηφανεύεται για την υπηρεσία της, η οποία μπορεί να πληροφορήσει εγκαίρως ακόμη και για την ακριβή εξωτερική εμφάνιση του πρώην κατάδικου. Το απόρρητο προσωπικών δεδομένων εδώ δεν ισχύει αφού είναι νόμιμο δικαίωμα των πολιτών να τα γνωρίζει όλα αυτά. Η αστυνομία, ωστόσο, προειδοποιεί τους πολίτες να χρησιμοποιούν με περισσή προσοχή τις πληροφορίες και δε φέρει ευθύνη για τυχόν λάθη που γίνουν από άλλες διαδόσεις πολιτών.

Έτσι, λοιπόν, μαζί με τη λίστα για τα ψώνια οι πολίτες του Μίτσιγκαν παίρνουν μαζί τους και αυτή με τους πρώην κατάδικους και ψάχνουν να βρουν αυτόν στον οποίο ταιριάζει η περιγραφή. Οι «στιγματισμένοι» πρέπει πάντα να έχουν άλλοθι γιατί σε περίπτωση που κάτι συμβεί, ποιόν θα υποψιαστούν; Αυτού του είδους ο «εξοστρακισμός» σίγουρα δε βοηθά την κοινωνική επανένταξη αυτών των ανθρώπων, αλλά ποιός νοιάζεται; Τα παιδιά μας να είναι καλά. Αναρωτιέμαι τι θα κάναμε εμείς εδώ.. Νομίζω ότι αυτό που αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα είναι ότι οι Έλληνες γονείς δεν έχουν τόσο ευρεία πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Η γιορτή των αγγέλων

     

 Εντάξει, δε θ’αρχίσω γκρινιάζοντας. Χριστούγεννα έρχονται, να μην κάνουμε μια γιορτή; Να μην ανάψουμε τα φώτα στο δέντρο μας; Να μην δώσουμε και μερικά από τα ευρώ μας σε “δημοφιλείς” τραγουδιστές εξ Αθηνών, που σπάνια μας τιμούν με την παρουσία τους; Και από την άλλη, πότε άλλοτε ο Δήμος μας θα τιμούσε ανερχόμενα τοπικά συγκροτήματα; Όχι, οι γιορτές πρέπει να γίνονται!Προσωπικά με τον τίτλο της εν λόγω εκδήλωσης έχω αντίρρηση…”αγγέλων”!;

  Έπρεπε να περάσω τουλάχιστον ξυστά από τον “παράδεισο” απόψε, αφού δυστυχώς είχα δουλειά στο κέντρο της πόλης. Αγγέλους όμως δεν πήρε πουθενά το μάτι μου, εκτός από τα γνωστά φωτισμένα αγγελάκια. Αντίθετα, αν υπάρχει κόλαση, κάπως έτσι τη φαντάζομαι: κίνηση από χιλιάδες αυτοκίνητα να σε κοιτάνε αγριεμένα με τα φώτα αναμμένα μαρσάροντας προς αναζήτηση πάρκινγκ. Προφανώς η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος δεν κατοικεί εδώ ή αναλήφθηκε εις τους ουρανούς μόλις άκουσε για τη γιορτή. Πώς αλλιώς να εξηγήσω τη φαεινή ιδέα που είχαν όλοι αυτοί να κατέβουν με τα αυτοκίνητά τους; Helloooo! Θυμάστε πώς και ποιοι είναι οι δρόμοι της πόλης μας; Χωράμε όλοι να περάσουμε, αλλά και να παρκάρουμε; Δαιμονίστηκα τώρα! Νομίζω ότι τα πυροτεχνήματα που βλέπω πίσω από τις πολυκατοικίες βγαίνουν από τα ρουθούνια μου! 

“Μεγάλη ήταν και φέτος η προσέλευση του κόσμου στο καθιερωμένο ραντεβού που δίνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης κάθε χρόνο για τη γιορτή των αγγέλων”, ακούω το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Το “μεγάλη” βέβαια είναι μία σχετική έννοια. Μεγάλη είναι και η υπομονή μου! Και ύστερα, η αλήθεια έχει πολλές οπτικές γωνίες. Εξαρτάται, λοιπόν, από πού βλέπεις την προσέλευση του κόσμου: από πάνω μεριά της Αριστοτέλους προς τα κάτω-όπου και η γιορτή, άγγελοι κτλ.- ή από κάτω προς τα πάνω -όπου οι στάσεις λεωφορείων, σταθμευμένα αυτοκίνητα. Γιατί το δικό μου ρεπορτάζ αυτό θα περιέγραφε μισή ώρα περίπου από την έναρξη της γιορτής.  

Μεταξύ μας, αν μπορούμε να συγκρίνουμε τα μεγέθη, το φεστιβάλ κινηματογράφου είχε μεγαλύτερη προσέλευση! Αλλά μην το πείτε του Δημάρχου. Ή μήπως να το κάνουμε;

 

 

Με αρέσει…

…η φεστιβαλική Θεσσαλονίκη!

Και ξαφνικά -κάθε χρόνο τέτοιες μέρες- λες ότι αυτή η πόλη το έχει, βρε παιδί μου! Ναι, της πάει αυτή η φεστιβαλική ατμόσφαιρα! Μια ατμόσφαιρα γιορτής και όχι πανηγυριού. Κοσμοπολίτικη, με τον John, τον Adam, την Kate εκεί που χθες περπατούσες με το Γιώργο, τη Μαρία, το Δημήτρη.

Ακόμη και άσχετος να είσαι, καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβαίνει εδώ. Δευτέρα χθες και λίγο πριν τα μεσάνυχτα έβλεπες κόσμο να συνωστίζεται στα σκαλιά του Ολύμπιον. Ωραία εικόνα! Μα τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί;(θα ρωτούσε ο άσχετος). Μη βρήκαν μία κρυφή είσοδο που βγάζει στα άδυτα του ζαχαροπλαστείου του Τερκενλή;  Μην το υπόγειο ελληνάδικο του Ολύμπιον να ανέβηκε στα άνω διαμερίσματα; Τι γίνεται πια, τσάμπα τα δίνουν εδώ τα γαρίφαλα; Α, μπα φιλαράκι, η μόνη κορμάρα που βλέπω στις αφίσες είναι αυτή της Κουλιανού.  

Πολλοί και οι επώνυμοι που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες ανάμεσά μας. Η καρδιά του φεστιβάλ όμως χτυπάει πέρα από αυτούς. Ανάμεσα στις παρέες  που για μία εβδομάδα μπαίνουν σε έναν άλλο ρυθμό ζωής. Και δε μιλάω για τους κουλτουριάρηδες που νομίζουν ότι είναι οι πρωταγωνιστές των ημερών, έτοιμοι να μοιράσουν αυτόγραφα. Χαλαρώστε παιδιά, σε φεστιβάλ είμαστε!

Και του χρόνου!